Mól książkowy

Konkurs z przygodą w tle

2012-02-20T14:56:00.001+01:00

Serdecznie zapraszam do udziału w konkursie, w którym do wygrania jest książka "Stulatek, który wyskoczył przez okno i zniknął". Książkę ufundowało wydawnictwo Świat Książki.

O książce:

„Szwedzki Forrest Gump”! Setne urodziny, huczna impreza w domu spokojnej starości i Allan, jubilat, który wyskakuje przez okno. Mężczyzna rusza w ostatnią życiową podróż. Na dworcu staje się właścicielem pewnej walizki i od tej pory zostaje poszukiwanym. Przemierza Szwecję, zdobywa przyjaciół i ukrywa się przed prokuraturą, która z czasem chce go oskarżyć o potrójne morderstwo. Snuje także opowieść o swojej przeszłości – okazuje się, że jego stuletnie życie było równie absurdalne, co sama ucieczka przed wymiarem sprawiedliwości. Ta książka to także podróż przez XX w. Allan powiada, jak jadł kolację z Trumanem, leciał samolotem z Churchilem, pił wódkę ze Stalinem...

Aby wziąć udział w losowaniu należy opisać przygodę Waszych marzeń.

Na odpowiedzi czekam do soboty, (25. 02.2012) do godz. 20.00

Osoby anonimowe proszę o pozostawienie pod wpisem adresu e-mail.

Powodzenia :-)

---------------------------------------------------------------------------------------------

Edit:

Konkurs wygrywa Ula (ula.sledzinska@gmail.com) Dziękuję wszystkim za udział :) Niebawem kolejny konkurs.

Andrzej Wajda - Rysunki z całego życia

2012-02-18T13:11:00.000+01:00

„Rysunki z całego życia” to niesamowita książka, która stanowi zbiór prac pochodzących z ogromnego dorobku znakomitego reżysera Andrzej Wajdy. Książkę tę podzielono na kilka rozdziałów tematycznych, do których przydzielono poszczególne prace. I tak oto mamy rozdziały takie jak ”Znajome twarze” ukazujący osoby znane i cenione przez artystę, a także osoby anonimowe, spotkane przypadkiem. Każda praca opatrzona jest komentarzem mówiącym o tym gdzie dana osoba została poznana lub spotkana.

Rozdział drugi to „Rysunki do filmów”, czyli szkice, jakie reżyser tworzył podczas realizacji swoich filmów. Znajdują się tutaj twarze, scenerie i sylwetki postaci, które dopiero miały zostać powołane do życia, a także miejsca, które reżyser chciał widzieć w swoich filmach. Jest to niejako film na papierze, tudzież pojedyncze ujęcia, które mają ułatwić pracę samemu reżyserowi.

W kolejnym rozdziale zobaczyć można rysunki tworzone na potrzeby teatru. Zarówno o rysunkach tworzonych na potrzeby filmu i teatru Wajda pisze tak:

„W ogromnej większości pozostawały one wyłącznie moją tajemnicą, zawartą w licznych notatkach i zapiskach, gdzie przeplatają się pomysły aktualnych oraz projektowanych prac reżysera. Nie są to projekty kostiumów czy dekoracji. To praca wyobraźni, droga do uświadomienia sobie tego, co pragnę ukazać widzowi. Może dlatego rysunki te pozostają przeważnie tylko w mojej pamięci do czasu, kiedy przystępuję już do pracy z aktorami na scenie lub planie filmowym. Rozpoczynam rysowanie zazwyczaj na długo przed planowaną pracą reżyserską, a porzucam je, kiedy rzeczywistość sceny lub ekranu zaczyna kształtować się na ich podobieństwo, ale rzadko kiedy dosłownie według tego, co wcześniej narysowałem” [1]

Rozdział czwarty to przede wszystkim wizje reżysera, których nie zdołał powołać do życia. Pomysły, które pojawiały się w trakcie pracy – sugestie i wizje, które nigdy nie zostały zrealizowane w formie filmu czy spektaklu.

Andrzej Wajda to świetny obserwator, co pokazuje nam kolejny rozdział „Byłem, zobaczyłem”. W tej części książki czytelnik znajdzie rysunki ukazujące m.in. widok z okna w Paryżu, pałacowe wnętrze, czy szkice ludzi odwiedzających muzea, ale nie tylko… To również rysunki ukazujące nasze rodzime sady, parki, blokowiska, sanktuaria.

Zwierzęta domowe to obiekty uchwycone na pracach zebranych w rozdziale „Domowe zwierzęta”. Rozdział ten nie wzbudza takiego zainteresowania, jak ostatnia część książki, która jest zbiorem prac stanowiących ukłon w stronę Japonii, a zarazem próbę uchwycenia jej ulotnego piękna.

Warto przytoczyć słowa reżysera, którego zachwyt nad tym krajem jest idealnym komentarzem do wszystkich prac zebranych w tym rozdziale:

„Te kilkadziesiąt wybranych rysunków przenosi nas w świat dawnej Japonii, jej świątyń, ceremonii, ogrodów cesarskich i teatru. Śledziłem głównie tak odrębne, tak inne szczegóły od naszych […] Wszystko to narysowane w pośpiechu z natury w czasie zwiedzania, z jednym tylko zamiarem, aby uchwycić istotę uciekającego sprzed oczu piękna…” [2]

Rozdział poświęcony Japonii to chyba zbiór najciekawszych rysunków. Doskonale pokazuje sztukę i umiejętność obserwacji, jaką obdarzony został Andrzej Wajda. Zresztą cała ta książka jest tego dowodem… Rysunek stał się dla reżysera głównym sposobem na utrwalenie tego, co widoczne w danym momencie, ale także sposobem na ożywienie swoich myśli i wizji poprzez przelanie ich na papier za pomocą różnych narzędzi plastycznych, co pokazuje, że Andrzej Wajda tworząc, nie ograniczał się w żaden sposób.

Książka ta to prawdziwe cacko, które warto mieć w swojej kolekcji, o ile lubi się tego typu formę sztuki, jaką jest rysunek. Duży format i dobrej jakości papier kredowy potęgują wrażenia płynące z obcowania z tym albumem.

[1] Rysunki z całego życia, Andrzej Wajda, Warszawa 2011, s. 103

[2] Tamże, s. 229

W świecie niekończącego się absurdu (Jeremy Clarkson "Świat według Clarksona. Część 4. W czym roblem?"

2012-02-10T15:23:00.000+01:00

Jeremy Clarkson zawsze jawił mi się jako typowy gość od samochodów. Jako, że ja nie przepadam za motoryzacją, unikałam go jak ognia. Do czasu, aż ktoś polecił mi książkę „Na litość boską”. Przeczytałam kilka tekstów znajdujących się w tej książce i … Wpadłam po uszy. Spodobał mi się humor, styl i sposób wyrażania myśli przez prezentera jednego z bardziej znanych programów telewizyjnych poświęconych motoryzacji, a mianowicie Top Gear.

Ostatnia książka prezentera Top Gear nosi podtytuł „W czym problem” i stanowi czwartą już częścią serii „Świat według Clarksona”. Książka ta to 84 felietony i ponad 400 stron ciętego humoru, ironii i frustracji, które czyta się z wielką przyjemnością… Najsławniejszy dziennikarz motoryzacyjny nie skupia się w swoich tekstach na motoryzacji, a na sprawach życia codziennego. Po raz kolejny dziennikarz obiera sobie za główny cel ekologów, polityków i służbę zdrowia. Niejednokrotnie obiektem ataków staje się on sam, co świadczy o dużym dystansie jakim charakteryzuje się Clarkson. Jego cięty jak brzytwa język tylko pomaga mu obnażyć absurdy rzeczywistości i aspekty życia we współczesnej cywilizacji.

Clarkson rozbawia do łez, o czym czytelnik ma okazję niejednokrotnie się przekonać. Ale humor to nie wszystko, bo obok zabawnych komentarzy, znajduje się też miejsce na przemyślenia, które zmuszają do zastanowienia się nad wszystkim tym, co dotąd nie zaprzątało naszego umysłu dostatecznie, a co prezenter Top Gear bezlitośnie obnażył przed nami, zrywają klapki tkwiące na naszych oczach. Jego słowa nie tylko mają bawić – mają przede wszystkim ukazać bolączki autora, jego bliskich, i niejednokrotnie nas samych. Clarkson mówi głośno o tym, o czym wiele osób boi się nawet pomyśleć. I chociaż momentami może się wydawać, że mamy do czynienia z satyrykiem, który nie robi nic poza wyśmiewaniem się ze wszystkiego, to w gruncie rzeczy w jego wypowiedziach kryje się sporo racji, nie pozbawionych sensu – racji podszytych lękiem o życie w świecie, w którym na każdym kroku spotkać się można z absurdalnymi rozwiązaniami, które odbierają wszelką radość i zakazami, nie pozwalającymi na wykorzystanie w pełni wolności przysługującej każdemu z nas.

Po raz kolejny autor felietonów dzieli się ze swoimi czytelnikami zaskakującymi obserwacjami i spostrzeżeniami, przy czym trzeba zaznaczyć, że Jeremy Clarkson ani przez chwilę nie boi się ostrej krytyki. I to jest chyba to, co tak przyciągnęło mnie (i zapewne nie tylko mnie) do jego – szczerość i brak zahamować w ujawnianiu szerszej publiczności swojego krytycznego zdania. Prezenter Top Gear to tak specyficzna osoba, że można go kochać, albo nienawidzić… Jedno jest pewne – nie można obok niego przejść obojętnie.

Gdy otworzą się bramy ciemności (Jakub żulczyk "Świątynia")

2012-02-06T18:08:00.000+01:00

I oto stało się! W ręce czytelnika trafiła książka „Świątynia”, której autorem jest Jakub Żulczyk, a która to stanowi kontynuacja powieści „Zmorojewo”. Autor po raz kolejny pokazał, jak dobrze czuje się pisząc powieść fantastyczną.

Udała się Żulczykowi kontynuacja, oj udała… Sięgając po tę książkę myślałam, że na tomie drugim cała ta historia się skończy. Koniec powieści przyniósł jednak miłe zaskoczenie. Jak się okazało to nie koniec przygód Tytusa Grójeckiego i Anki Waszczuk, którzy po raz kolejny musieli się zmierzyć z siłami zła.

Kolejne zaskoczenie spotyka czytelnika w chwili, gdy akcja powieści nabiera tempa… Książka wciąga od samego początku, ale w przeciwieństwie do pierwszej części, która miała swoją premierę w styczniu zeszłego roku, książka nieco się ciągnie. Jakby autor nie mógł się zdecydować, za którą strunę szarpnąć. Jest napięcie i pewność, że prędzej czy później wydarzy się coś złego. I właśnie ten moment zdaje się być odwleczony w nieskończoność. Na całe szczęście moment ten w końcu nadchodzi. W jednej chwili życie bohaterów komplikuje się dostarczając czytelnikowi emocji, które nie pozwalają na odłożenie książki na bok. Dużym plusem tej powieści jest możliwość czytania jej bez znajomości poprzedniego tomu – wątki nawiązujące do poprzedniej części zostały zgrabnie wplecione tekst „Świątyni”. Trudno jednoznacznie stwierdzić, kto jest odbiorcą tej książki – dorośli z pewnością nie będą nią rozczarowani, a młodzież świetnie będzie się bawiła pochłaniając kolejne rozdziały historii trzymającej w napięciu.

Bałam się, czy Żulczyk aby na pewno podoła ciążącemu na nim zadaniu, bo różnie to bywa z seriali bądź trylogiami. Ale muszę przyznać, że autor naprawdę się postarał! Przede wszystkim skupił się na ukazaniu bohaterów reprezentujących ciemność, jak i samego zła. Ciemność, z którą przychodzi się zmierzyć głównym bohaterom przeraża i wywołuje gęsią skórkę. Aż strach pomyśleć, z czym będziemy mieli do czynienia w kolejny tomie. Aż strach pomyśleć, ile trzeba będzie na niego czekać!

Jakub Żulczyk wciąż zaskakuje jako pisarz – po raz kolejny nabrałam ochoty, żeby sięgnąć po inne jego książki.

Edward Gorey i jego osobliwy świat (Edward Gorey - "Osobliwy gość i inne utwory")

2012-01-29T19:12:00.000+01:00

Książka „Osobliwy gość i inne utwory”, której autorem jest amerykański ilustrator i rysownik Edward Gorey, przykuwa uwagę nie tylko ze względu okładkę w kolorze intensywnej fuksji, ale również dzięki urokliwej ilustracji. To właśnie ona podpowiada nam, że będziemy mieli do czynienia z książką inną niż wszystkie.

Michał Rusinek we wstępnie zaznaczył, że Edward Gorey to nie tylko ilustrator, ale również pisarz balansujący między surrealizmem a makabrą, przeplataną purnonsense, będącym niczym innym jak tylko czystym nonsensem, żartem, bądź dowcipem, w którym mamy do czynienia z efektem komicznym wywołanym przez nielogiczne zestawienie czegoś z sobą. W książce „Osobliwy gość i inne utwory” udaje nam się poznać Gorey’a bardziej jako ilustratora niż autora zgrabnie operującego słowem, chociaż w swoich dziełach łączy elementy werbalne i wizualne, które okrasza solidną dawką czarnego humoru.

Dziwna jest ta książka, oj dziwna… Mroczna i makabryczna, a zarazem absurdalna i zabawna. Krótkie podpisy znajdujące się pod ilustracjami, które są niezwykle klimatyczne i dopracowane, można traktować jako swoistego rodzaju komentarze dopełniające całość. Nie wyobrażam sobie, żeby owe ilustracje były ich pozbawione… To w ilustracjach tkwi siła, ale to słowa zapisane pod spodem sprawiają, że mają jeszcze większy wydźwięk.

Michał Rusinek napisał we wstępie, że książki Gorey’a są tylko z pozoru atrakcyjne dla dzieci – w rzeczywistości, to nie dzieci są ich odbiorami… Gorey to autor wykorzystujący w swoich utworach makabrę i czarny humor – lepiej, żeby jego książki nie trafiły w ręce dzieciaków, zwłaszcza, że w utworze „Cmentarzyk” to właśnie dzieci stają się ofiarami wyszukanych morderstw.

Trudno uwierzyć, że Gorey ma na swoim koncie ponad sto książek. W zbiorze „Osobliwy gość i inne utwory” znalazło się zaledwie osiem utworów, które łączą w sobie zamiłowanie autora do alfabetyczności.

Edward Gorey jest chyba bardziej osobliwy, niż bohater, który otrzymał od autora takie miano… Liczę na to, że w niedalekiej przyszłości kolejne jego utwory ukażą się na naszym rynku, bo dzięki niemu nuda czmycha w najdalszy kąt pokoju.

Styczniowy "Bluszcz"

2012-01-18T13:38:00.050+01:00

Styczniowy numer "Bluszcza" wyjątkowo nie pozwala porzucić się byle gdzie i byle kiedy...

Świetny wywiad z Olgą Tokarczuk ("Widzieć jak mucha z sufitu") i artykuł o literackich noblistkach ("Kobiety i inni") to teksty obowiązkowe.

Dalej słów kilka o życiu pisarzy m.in. w tekście "Stawka autorska", który zwraca uwagę na rolę nagród literackich w życiu pisarza, a także w tekście "Trzy grosze za słowo", który uchyla rąbka tajemnicy i rzuca światło na kwestię finansową osób, dla których pisanie powieści to jeden z głównych sposobów zarobienia na życie.

Maciej Krawczyk snuje rozważania na temat fantastyki ("Pycha wyobraźni"), a Sylwia Chutnik przybliża nam osobę Zofii Nałkowskiej ("Emo Zofia").

Kolejny ciekawy tekst dotyczy nieczytanych książek, które leża zapomniane w księgarniach, do momentu, aż poddawane są recyklingowi - o tym w tekście Marceliny Szumer i Pawła Wieczorka ("Mielony wolumin").

Agnieszka Wolny - Hamkało rozmawia z profesorem Pawłem Śliwińskim o gustach i zasadach przyznawania nagród w konkursach literackich...

Polecam, bo naprawdę warto.

Niepokojąca lektura... (Maggie Stiefvater "Niepokój")

2012-01-15T14:55:00.000+01:00

Można się dziś pogubić wśród tych wszystkich romansów paranormalnych, w których anioły, wilkołaki i wampiry odgrywają główne role. Na dodatek, niektóre powieści nie powinny w ogóle ujrzeć światła dziennego, a co dopiero pretendować do tytułu „romansu paranormalnego”. Książka Maggie Stiefvater to książka, która jak żadna inna zasługuje w pełni na to miano, przy czym różni się od całej masy mdłej papki, w której nie ma nic odkrywczego, a która to ostatnimi czasy w ogromnej ilości zalewa rynek książki.

„Niepokój” to zgrabna kontynuacja części pierwszej… Pojawiają się nowi bohaterowi, dzięki czemu wątki z pierwszego tomu zostają rozwinięte i popchnięte w zupełnie nowym kierunku. Historia, którą opowiada nam Maggie Stiefvater komplikuje się, dostarczając nam emocji i rozrywki w postaci interesującej i trzymającej w napięciu lektury. Z Grace, która w dzieciństwie została ugryziona przez wilka, dzieje się coś dziwnego… Jej chłopak Sam, który został wyleczony, a co zostało ukazane w poprzednim tomie, ma na głowie całą masę problemów, związanych z nowymi wilkami, które dołączyły do sfory. Na dodatek nie jest on mile widziany przez rodziców Grace, którzy starają się go za wszelką cenę odciągnąć od jeszcze niepełnoletniej córki, która nie potrafi wyobrazić sobie życia bez niego.

Wydarzenia mające miejsce w książce ukazane są z perspektywy czterech osób. Mogłoby się wydawać, że wprowadzi to jakiś chaos i nieporządek. Wręcz przeciwnie – dzięki tej narracyjnej rozmaitości czytelnik nie nudzi się i śledzi z żywym zainteresowaniem wydarzenia, które rozgrywają się w Mercy Falls. Dzieje się w tej książce bardzo dużo… Autorka raz po raz serwuje nam nowe istotne fakty z życia bohaterów, których notabene w tej książce jest więcej, niż w pierwszym tomie. Na dodatek pojawiają się nowi bohaterowie, a Isabel, która w pierwszym tomie była drugoplanową postacią, w tomie drugim ma do powiedzenia bardzo wiele.

Zarówno pierwszy, jak i drugi tom napisane są w bardzo przystępny sposób, dzięki czemu czytelnik pochłania książkę w mgnieniu oka. A trzeba zaznaczyć, że powieść „Niepokój” nie należy do najcieńszych. Wszystko dzieje się bardzo szybko, a każdy kolejny rozdział zaskakuje bardziej, niż ten, który dopiero skończyliśmy czytać.

Wielkim plusem tej serii jest fakt, że autorka skupia się tylko i wyłącznie na wilkołakach. Z każdą stroną „Niepokoju” można tracić niepewność co do tego, do kogo skierowana jest książka… Niektóre dość odważne opisy kwalifikują tę książkę jako nadającą się dla nieco starszej młodzieży. Bo książka nie ukazuje naiwnej, młodzieńczej miłości, tylko prawie dorosłych już ludzi, między którymi rodzi się uczucie, zmuszające ich do poświęceń i podejmowania poważnych decyzji rzutujących na ich dalsze, wspólne życie. Zaskakujące jest to, jak motyw paranormalny, czyli obecność wilkołaków w książce wtapia się w rzeczywistość, na której przede wszystkim skupia się autorka. Gdyby go pominąć, mielibyśmy książkę dla młodzieży poruszającą istotne problemy – zapewne jedną z wielu. Baśniowe elementy sprawiają, że na patrzymy zupełnie inaczej na życie i problemy głównych bohaterów, których uczucia i przemyślenia są dużo bardziej dojrzałe, niż w tomie poprzednim.

Dziś seria książek Maggie Stiefvater została okrzyknięta mianem bestsellera, który czytany jest już w 34. krajach. Dla wszystkich sympatyków Grace, Sama i całej reszty bohaterów interesującym okaże się fakt, że wkrótce książka zostanie zekranizowana. Jeśli podobało Wam się „Drżenie”, z pewnością oczaruje Was „Niepokój”, dzięki któremu na kilka godzin przeniesiecie się do innego świata.

Krótki kurs kreatywności (Hugh MacLeod - Homo creativus. 40 technik podkręcania umysłu)

2011-12-18T22:16:00.001+01:00

Rzadko kiedy decyduję się sięgnąć po jakikolwiek poradnik – nie przepadam za tego typu publikacjami… Za każdym razem odnoszę wrażenie, że zamiast wykorzystać czas na coś, co w jakikolwiek sposób mnie rozwinie, czytam książkę, w która do niczego mi się nie przyda. Zupełnie inaczej jest w przypadku książki, której autorem jest Hugh MacLeod.

„Homo creativus. 40 technik podkręcania umysłu” to poradnik, który ma na celu zmianę naszego postrzegania własnej kreatywności, ale nie tylko… Autor książki pokazuje nam, że to od nas samych zależy, czy osiągniemy sukces, czy nie. Owych rad udziela nam nie byle kto, bo autor popularnego bloga „Goping Void”. Hugh MacLeod stal się sławny dzięki rysunkom umieszczanym na odwrocie wizytówek. Czytając krótkie teksty znajdujące się w książce „Homo creativus…” zdajemy sobie sprawę, że już gdzieś mieliśmy z tym do czynienia. A to na studiach, a to w pracy. Humor i trafność jego uwag sprawiły, że zostały docenione przez innych. I chociaż nie ma tematy, na który MacLeod by się nie wypowiedział, to jednak kreatywność jest głównym motywem jego obserwacji. Nie musimy zgadzać się ze wszystkim, o czym pisze autor, co nie znaczy, że nie znajdą się osoby, którym jego rady otworzą oczy. Forma, jaką przybierają jego teksty również przykuwa oko – teksty są krótkie – nie ma w nich dziwnych pojęć, trudnych definicji i niezrozumiałych słów, a na dodatek przeplatane są zabawnymi rysunkami autora, który nie wywyższa się i nie wymądrza, a raczej stara się zainteresować czytelnika i podzielić się z nim swoją wiedzą i doświadczeniem. MacLeod stawia na prosty i szczery przekaz, na który czytelnik prędzej czy później się otwiera.

Człowiek to istota kreatywna – czasem wystarczy wskazać mu odpowiedni kierunek, żeby we właściwy sposób wykorzystał swój ukryty potencjał. Autor pisze m.in. o tym, żeby nie słuchać rad „dobrych przyjaciół”, a nasz pomysł nie musi być wcale wielki – wystarczy, że jest nasz. Ponadto, aby coś zrealizować musimy poświęcić na to trochę czasu, rezygnując z czegoś na rzecz celu, który chcemy zrealizować. Jak pokazuje nam, że aby zrealizować jakiś pomysł musimy zachować go dla siebie – nawet nie spostrzeżemy się, kiedy w naszym otoczeniu pojawi się ktoś, kto będzie chciał odciąć kawałek tortu, który to nam się należy.

MacLeod pokazuje, że pomysł, który naprawdę warto zrealizować pojawia się najczęściej wtedy, kiedy mamy o nim jak najgorsze zdanie – coś głupiego, na co każdego dnia tracimy nasz cenny czas okazuje się być kurą znoszącą jaja. Podobnie z naszą kreatywnością, która tkwi w nas od dziecka. Najważniejsze jest to, by nie zapominać o naszym wewnętrznym głosie, który domaga się kredek, które ułatwią nam realizację naszych pomysłów.

Hugh MacLeod pisze również o tym, że każdy z nas ma swój własny Mount Everest – zdobycie go to nasz życiowy cel, ale… Na górę prowadzi wiele ścieżek i każdy musi chociaż spróbować na niego wyjść. Dlaczego? Bo bardziej niż porażka boli świadomość, że się czegoś nie spróbowało. Nawet jeśli w zamian nic nie otrzymamy. Nigdy nie należy się na coś przesadnie nastawiać.

Czy potrzebujemy masy rekwizytów, które pomogą nam zrealizować nasze cele? MacLeod twierdzi, że nie… „Wymyślne urządzenia są dla przeciętniaków, żeby mieli jeszcze jedną kolumnę, za którą będą mogli ukryć swój niedobór talentu”. Ta i inne uwagi sprawiają, że książka ta wyróżnia się znacząco na tle innych tego typu publikacji. „Homo creativus. 40 technik podkręcania umysłu” to książka przydatna – lektura ciekawostka, która może, ale nie musi zmienić naszego światopoglądu. To od nas samych zależy ile z niej wyciągniemy i co z tą wiedzą zrobimy.

Każdy z nas ma zupełnie inne doświadczenie i problemy życiowe – być może w którymś momencie naszego życia rady MacLeoda okażą się niezbędne. Warto wiedzieć, że taka książka jest – warto po nią sięgnąć w chwili słabości.

Listopadowy Bluszcz...

2011-11-15T18:43:00.001+01:00

...a w nim:

- Jerzy Bralczyk o dobrej literaturze w rozmowie z Markiem Łuszczyną,

- Ignacy Karpowicz o popkulturze,

- Joanna Bator ujmująco i niezwykle klimatycznie o opuszczonych miejscach w Japonii,

- Dorota Masłowska o radzeniu sobie ze swoimi obawami, o pisaniu i nie tylko...

- Marcelina Szumer i świetny artykuł o spotkaniach autorskich,

- wywiad z Mariuszem Szczygłem,

- Marek Łuszczyna o garniturach,

- Iza Klementowska porusza temat seksu w książkach znanych i lubianych,

- Wojciech Jagielski o fikcji w reportażu,

- Juliusz Machulski o Kieślowskim,

- wywiad z Małgorzatą Szejnert.

Niewykorzystany potencjał (Charlaine Harris - "Dotyk martwych")

2011-11-13T20:58:00.001+01:00

„Dotyk martwych” to pierwsza książka Charlaine Harris, którą dane mi było przeczytać… Przez chwilę zastanawiałam się, czy dobrym pomysłem było sięgnięcie po ten właśnie tytuł nie czytając serii książek, na podstawie których powstał serial „Czysta krew”. Liczyłam na to, że będę miała do czynienia z książką, która będzie nieco odbiegała od tego, co zostało opisane w którymkolwiek tomie wchodzącym w skład cieszącej się dużym zainteresowaniem serii. Jak to zwykle bywa w opowiadaniach, poszczególne wątki i powiązania występujące między bohaterami są skromnie zarysowane, co nie znaczy, że osoba, która nie czytała całej serii, nie może sięgną po ten zbiór.

Żeby za dużo nie zdradzić, napiszę tylko tyle, że bohaterką tych krótkich opowiadań jest Sookie Stackhouse - kelnerka obdarzona mocą umożliwiającą jej wgląd w myśli innych. Jak to zwykle w opowiadaniach bywa, główna bohaterka ukazana jest w różnych życiowych sytuacjach...

Z całą pewnością jest to ten typ literatury, który nie wszystkim musi się podobać. Poczucie humoru autorki jest dosyć specyficzne. Nie jest to też typ lektury, który ma za zadanie radykalnie zmienić nasze życie. „Dotyk martwych” to lekka, momentami zabawna lektura, która ma za zadanie dostarczyć czytelnikowi rozrywki.

Spotkałam się z wieloma opiniami na temat tego zbioru opowiadań. Osoby, które czytały cały cykl książek o Sookie Stackhouse nie są nim zachwycone, z kolei osoby, które sięgnęły po zbiór bez uprzedniego zapoznania się resztą książek o martwych, bardzo go chwalą. Jak wiadomo - ile osób, tyle opinii… Mnie osobiście książka pomimo jej lekkości nie zachwyciła i nie zachęciła do sięgnięcia po inne powieści Charlaine Harris. Muszę przyznać, że jej poczucie humoru jest bardzo specyficzne. I chociaż momentami nawet mi się podoba, to na dłuższą metę nieco męczy i irytuje przez to, że trąci naiwnością.

Dużym plusem tej książki są bohaterowie, którzy są bardzo wyraziści. Ich konstrukcja nie odciąga jednak naszej uwagi od faktu, że czegoś tej książce brakuje. W tych opowiadaniach drzemie ukryty potencjał, który nie został odpowiednio wykorzystany przez autorkę – brakuje tutaj jakiegoś mocnego uderzenia i momentu kulminacyjnego, który wywróci nasz świat do góry nogami. Moje zastrzeżenia dotyczą tak fabuły, jak i samych bohaterów. Niestety – trzeba brać pod uwagę fakt, że opowiadania rządzą się własnymi prawami. Nie ma w nich miejsca na nadmiar faktów i zawiłą fabułę. Wszystko musi być maksymalnie skondensowane, co niestety negatywnie wpływa na rozwój postaci i sposób, w jaki zostali ukazani. W zbiorku opowiadań na pierwszy plan wysuwa się bardzo charakterystyczny dla Harris sposób narracji. Inne elementy osuwają się w cień. Zapewne w kilku tomowej serii o martwych wszystko idealnie się równoważy i uzupełnia – autorka ma większe pole do popisu, dzięki temu, że może na to przeznaczyć więcej miejsca.

Nie skreślam Harris, ale też nie biegnę w podskokach do księgarni po kolejne jej książki – przynajmniej na razie. Być może sięgnę kiedyś po cały cykl o martwych – czas pokaże.

Cytując... Jakuba Żulczyka przemyślenia (10)

2011-11-12T21:05:00.002+01:00

"Ludzie sypiają ze sobą, nic ekscytującego. Zdjąć przed kimś ubrania i położyć się na kimś, pod kimś lub obok kogoś to żaden wyczyn, żadna przygoda. Przygoda następuje później, jeśli zdejmiesz przed kimś skórę i mięśnie i ktoś zobaczy twój słaby punkt, żarzącą się w środku małą lampkę, latareczkę na wysokości splotu słonecznego, kryptonit, weźmie go w palce, ostrożnie, jak perłę, i zrobi z nim coś głupiego, włoży do ust, połknie, podrzuci do góry, zgubi. I potem, dużo później zostaniesz sam, z dziurą jak po kuli, i możesz wlać w tą dziurę dużo, bardzo dużo mnóstwo cudzych ciał, substancji i głosów, ale nie wypełnisz, nie zamkniesz, nie zabetonujesz, nie ma chuja."

Jakub Żulczyk, Ślepnąc od świateł

Dwa dni w Krakowie, czyli 15 targi książki

2011-11-07T10:48:00.002+01:00

Kolejne targi książki za mną – tym razem w Krakowie. Wyjazd w piątek wieczorem – powrót w niedzielę. Nie ukrywam, że nie chciałam wracać. Z każdą minutą byłam o dziwo coraz bardziej naładowana pozytywną energią, która w chwili obecnej wciąż utrzymuje się na wyjątkowo wysokim poziomie… A to dlatego, że ciągle się coś działa – zwłaszcza na stoisku wortalu literackiego www.granice.pl w którym pracuję od lipca tego roku…

Nie chce mi się wierzyć, że już rok minął od ostatnich targów książki w Krakowie, i że tak wiele się od tego czasu zmieniło. Wtedy wędrowałam po hali jako zwykła czytelniczka, blogerka, która chce zdobyć podpis od swojego ulubionego pisarza (Andrzej Stasiuk) - a teraz jako wystawca i zastępca redaktora naczelnego w wortalu www.granice.pl. I chociaż w moim życiu wiele się zmieniło, to moje postrzeganie targów wciąż pozostało takie samo – wciąż denerwuje mnie to, że hala znajduje się tak daleko, wciąż irytuje ścisk i tumult, który w pewnym momencie odbiera swobodny oddech. Ludzi było znacznie więcej niż rok temu – przynajmniej jeśli chodzi o sobotę. W przypadku reszty dni, nie mam niestety porównania… Zaczęło się niepozornie – kolejki na szczęście mnie ominęły ze względu na to, że byłam wystawcą. (Uffffff…….)

Po wejściu przyszedł czas na pierwszą rundkę po hali i pierwsze rozeznanie, kto gdzie jest. W tym miejscu muszę zaznaczyć, że wszystko odbywało się bez planu hali, co jakoś znacząco nie przeszkadzało mi w tym, żeby dotrzeć do wydawnictw, do których chciałam dotrzeć – większe wydawnictwa odpowiednio zadbały o to, aby ich stoiska wyróżniały się na tle innych.

W tym roku zadbałam o odpowiedni poziom gotówki w moim portfelu, ale jak się okazało nie kupiłam ani jednej książki, dzięki czemu moje półki nieco odetchną (portfel zresztą też). Jedyną książką jaka ze mną wróciła do domu, była książka „Zakochany duch”, którą zdobywałam w wymianie na stoisku księgarnio – kawiarni Cafe Szafe.

No dobra, dobra :P Dostałam też trzy piękne zeszyty od portalu www.takt24.pl :) Były tak cudowne, że trudno było im się oprzeć.

Jeśli chodzi o spotkania z autorami postanowiłam w tym roku ograniczyć się do rozmów na temat książek z osobami goszczącymi na stoisku F7, a mianowicie z Panią Agnieszką Krawczyk, z Panią Danutą Noszczyńską, Panem profesorem Zbigniewem Białasem i Panem Dmitrijem Strelnikoffem.

Miałam również okazję przeprowadzić ciekawą rozmowę z Panem Januszem Korylem, autorem zrecenzowanej przeze mnie ostatnio książki „Sny”. Wkrótce na wortalu literackim www.granice.pl ukaże się wywiad z pisarzem.

Poza spotkaniami z autorami na naszym stoisku każdego dnia odbywał się konkurs „Manewry książkowe”, w którym można było wygrać codziennie trzy zestawy składające się z pięciu książek, które można było wybrać wedle własnego uznania. Możecie sobie wyobrazić co się u nas działo, gdy przychodził czas na losowanie i wybór książek :) To niesamowite, jak wielką radość może sprawić obdarowanie drugiej osoby książkami.

W wolnej chwili wędrowałam po salonie nowych mediów i oglądałam czytniki i tablety, które pomimo tego, że kocham tradycyjną książkę, w jakiś magiczny sposób przyciągały mnie do siebie. Testowanie, oglądanie i czytanie fragmentów na tych urządzeniach tylko utwierdziły mnie w przekonaniu, że chcę mieć swój własny czytnik.

Targi to nie tylko książki i spotkania z autorami… To również spotkania z ludźmi, których znam z blogosfery, a mianowicie autorkami i autorami blogów o książkach. Nie będę ukrywała, że to właśnie owe spotkania i rozmowy cieszą najbardziej. Zwłaszcza, jeśli ktoś zdecyduje się na przyjazd z drugiego końca Polski. Cieszę się, że mogłam spotkać się z Wami wszystkimi. Szkoda, że tak krótko… Mam nadzieje, że spotkamy się na kolejnych targach. W Warszawie? W Katowicach? W Krakowie :) ? Czas pokaże.

I chociaż tego typu wyjazdy męczą to mimo wszystko jest to zmęczenie innego rodzaju – zmęczenie, które daje do myślenia; zmęczenie, które sprawia, że zaczynamy widzieć więcej; zmęczenie, które sprawia, że chcemy robić coś nowego; zmęczenie, które daje pozytywnego kopa. Uśmiech, dobre słowo, radość, którą widać u innych – czasem tylko tyle wystarczy, żeby zmęczenie zniknęło w jednej chwili, a w jego miejsce pojawił się wielki optymizm i siła do dalszego działania.

Janusz Koryl - "Sny"

2011-11-02T21:43:00.000+01:00

Wieczory są coraz dłuższe. Pomarańczowe słońce coraz wcześniej zachodzi za horyzont… Jedyną słuszną alternatywą dla jesiennych spacerów jest lektura idąca w parze z kubkiem gorącej herbaty. Chwila zastanowienia i pytanie: Jaką lekturę wybrać? Wybór nie jest łatwy, bo półki wprost uginają się od książek, których z każdym miesiącem jest u mnie coraz więcej… Mój wzrok szczególnie przykuwa jedno nazwisko – Janusz Koryl. Nazwisko znane mi za sprawą książki, którą miałam okazję przeczytać w niedalekiej przeszłości, a mianowicie książki „Zegary idą do nieba”. Tym razem sięgam po ostatnią powieść tego autora. Nota biograficzna znajdująca się na okładce jest niezwykle uboga – dopiero szperając w sieci możemy dowiedzieć się, że Janusz Koryl to poeta, prozaik i autor reportaży, który na swoim koncie ma bardzo pokaźny dorobek literacki. „Sny” to ostatnia powieść pisarza…

Akcja powieści rozgrywa się w Dynowie – małym miasteczku usytuowanym na Podkarpaciu, gdzie dochodzi do serii nieszczęśliwych wypadków. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego gdyby nie fakt, że każde wydarzenie ukazuje się jako koszmar senny miejscowemu proboszczowi, który opisuje wszystko nie pomijając najdrobniejszych szczegółów. W chwili gdy w miasteczku dochodzi do zabójstwa młodej kobiety, skrywana dotąd przez proboszcza tajemnica wychodzi na światło dzienne, a policja rozpoczyna wyścig z czasem.

Nie mogłam sobie wybrać ciekawszej lektury na wczorajszy wieczór… Pochłonęłam powieść „Sny” w kilka godzin. A wszystko dzięki temu, że autor bez zbędnych ceregieli wrzuca czytelnika w nieco mroczny świat swojej powieści. Nie ma dłużyzn i zbędnych opisów – zamiast tego jest akcja i maksimum emocji. Powieść pokazuje, że mamy do czynienia z autorem w pełni świadomym tego, o czym i jak pisze. Z pewnością nie będzie przesadą stwierdzenie, że jego powieść przypomina film grozy. Żeby nie szukać za daleko, przywołam tytuł „Oszukać przeznaczenie”, w którym to bohaterowie próbują uniknąć śmierci, którą przepowiada im główny bohater mający różnego rodzaju wizje… Trzeba przyznać, że Janusz Koryl poradził sobie bardzo dobrze wplatając nieco surrealistyczny wątek w polskie realia. A to jest wielkim plusem tej powieści, która jest bardzo sugestywna.

Muszę przyznać, że „Sny” rozbudziły mój apetyt na wcześniejsze książki Koryla. Póki co cierpliwie poczekam na powieść „Ceremonia”, która już niebawem ukaże się nakładem wydawnictwa Dreams.

Polecam Waszej uwadze trailer do książki:

Wybierzmy najlepsze książki na jesień

2011-10-31T09:45:00.002+01:00

Dziś ostatni dzień głosowania w plebiscycie na Najlepszą książkę na jesień.

Warto zagłosować - do wygrania zestawy książek.

Co zrobić, żeby wygrać?

- wejść na stronę konkursu www.ksiazkanajesien.pl i oddać swój głos;

- zachęcić innych do głosowania,

- wysłać uzasadnienie swojego wyboru na podany na stronie adres e-mail,

Wyniki konkursu zostaną ogłoszone podczas Targów Książki w Krakowie!

Cytując... Marcin Świetlicki - "Palenie" (9)

2011-10-29T19:37:00.002+02:00

Pytam: dlaczego niepalący

wsiadają bez skrupułów do przedziałów

dla palących? Czemu chcą dominować? Czemu

są wiecznie urażeni?

Mój mały przyjacielu, papierosie.

Spędziłem z tobą więcej czasu niż z kimkolwiek.

Niszczmy się nawzajem, czule

zobowiązani.

Pytam: dlaczego niepalący

nie doceniają naszej samotności,

naszej niemądrej odwagi, naszego

żaru, popiołu?

Subiektywny przegląd nowości i zapowiedzi

2011-10-26T21:34:00.001+02:00

Wydawnictwo Literackie i aż trzy interesujące mnie dzienniki.

Gustaw Herling-Grudziński - Dziennik pisany nocą t.1

"Rozmawia się w dzienniku z sobą samym, ze światem, z innymi, z Bogiem (od różnic w nacisku zależą rozmaite dzienniki). I tworzy się często rozmówców, jak tworzy się w rozmowach z nimi samego siebie" – napisał pod datą 14 listopada 1985 roku Gustaw Herling-Grudziński. Jego Dziennik pisany nocą to dzieło ponadczasowe i unikatowe; kronika epoki, pełna odniesień i komentarzy do literatury oraz sztuki, wywodów historycznych i komentarzy politycznych. Autor jawi się w niej jako mędrzec, moralista, artysta, a niekiedy surowy sędzia. Lektura obowiązkowa nie tylko dla miłośników pisarstwa Gustawa Herlinga-Grudzińskiego.

Julia Hartwig - Dziennik

Fragmenty dziennika jednej z najwybitniejszych poetek polskich obejmujące lata 2008-2010, ale opowiadające o jej całym powojennym życiu.

Julia Hartwig sięga pamięcią wstecz aż po drugą połowę lat 40. i swój ówczesny pobyt w Paryżu na stypendium rządu francuskiego. Wspomina koncerty młodego Jehudy Menuhina i wschodzącej gwiazdy Juliette Greco, spektakle w Comédie Française, a także zadymione knajpki Dzielnicy Łacińskiej, w których można było spotkać Sartre'a czy Tzarę. Dalej opowiada o wspólnym życiu z Arturem Międzyrzeckim, podróżach (francuskich, amerykańskich, włoskich). Wraca też myślą do znajomych, kreśląc znakomite portrety wielu znanych i cenionych postaci: od Josifa Brodskiego przez Marka Edelmana po Jana Lebensteina.

Wydanie Dziennika jest jedynym w swoim rodzaju zwieńczeniem jubileuszowego roku autorki.

Witold Gombrowicz - Dziennik 1953-1969

Dziennik Witolda Gombrowicza po raz pierwszy w jednym woluminie.

Ta edycja daje szczególną sposobność do zapoznania się z najważniejszym utworem Gombrowicza, a zarazem jednym z najwybitniejszych dzieł literatury XX wieku. To właśnie Dziennik stworzył normę powojennej polszczyzny literackiej, stał się podręcznikiem stylu bycia i stylu pisania, specyficznego humoru, tragizmu, dawał lekcję stosunku do Polski i fundamentalnych zagadnień ontologicznych. Nadal pozostaje obowiązkowym podręcznikiem ludzi prawdziwie światłych, a jednocześnie jest kluczem do wielu zagadek Gombrowiczowskiej poetyki i światopoglądu.

Znak

John Maxwell Coetzee - Obraza, eseje o cenzurze

W intrygującej teorii Coetzee'ego cenzura wyrasta z paranoicznej mentalności klasy dominującej, Kościoła bądź państwa, która ze strachu przed poczuciem utraty kontroli ucisza głos artysty. W ośmiu esejach pojawia się kwestia cenzury w różnych kontekstach - sztuki, literatury, polityki, ale i moralności. Przestrzeń, w jakiej porusza się Coetzee, jest wielowymiarowa: od pornografii i reklamy, przez pojęcie normy po oficjalne przekazy i zakodowane komunikaty, od Osipa Mandelsztama i Stalina po Aleksandra Sołżenicyna czy Zbigniewa Herberta.

René Goscinny - Przepisy Mikołajka

Mikołajek i jego koledzy są wielkimi łasuchami - i to wcale nie tylko Alcest! A teraz pokazują, że gotowanie może być ogromną frajdą. Szalone szaszłyki, trzypiętrowa kanapka, skaczący popcorn - Przepisy Mikołajka to mnóstwo smacznych i zabawnych dań dla małych i dużych.

Rodzinne gotowanie jest coraz modniejsze, a gotowanie z Mikołajkiem - to gwarancja pysznej zabawy!

Szymon Hołownia, Marcin Prokop - Bóg, kasa i rock'n'roll

Hołownia i Prokop w elektryzującej rozmowie.

Zderzenie dwóch odmiennych spojrzeń na religię, kulturę i świat mediów.
Jezus jako marketingowiec, pożytki płynące z noszenia habitu, różnica między Bogiem a idolem, urok pieniędzy i problemy z wolną wolą - to tylko niektóre wątki tej zaskakującej konfrontacji.

Wydawnictwo W.A.B.

Julian Baggini - Żuk w pudełku oraz 99 innych eksperymentów myślowych

Julian Biaggini stawia przed czytelnikiem nie lada wyzwanie. W stu krótkich historyjkach opisuje sto problemów filozoficznych, nad którymi głowią się najtęższe umysły: czy jest coś, co nie podlega wątpliwościom? Na czym polega sprawiedliwość? Jaki jest sens śmierci. Czy Bóg mógł stworzyć świat, w którym byłoby mniej cierpienia? Czy lepiej uratować kilkanaście obcych osób, czy jedną bliską? Czy można tak kogoś okraść, że ten nie poniesie straty? Co jest gorsze: zabić kogoś, czy pozwolić komuś umrzeć? Co jest lepsze: Beethoven czy befsztyk chateaubriand? Rossini czy martini? Shakespeare czy Britney Spears? Czy pod osłoną niewidzialności ujawnia się prawdziwy charakter człowieka? I czy nie lepiej byłoby wymienić polityków na superkomputery?

Każdy z epizodów w atrakcyjny i zaskakujący sposób przedstawia problem filozoficzny lub moralny i zachęca do własnych rozważań.

Michel Houellebecq - Mapa i terytorium

Najnowsza powieść Houellebecqa, która stała się wydarzeniem, zanim trafiła do księgarń, a wkrótce po premierze została uhonorowana prestiżową Nagrodą Goncourtów oraz otrzymała wyróżnienie „Lista Goncourtów: polski wybór". Jed Martin, debiutujący artysta, odnosi olbrzymi sukces za sprawą zdjęć przedstawiających mapy, po czym powraca do swojej pierwotnej twórczości, czyli do malarstwa. Wstęp do katalogu wystawy jego obrazów ma napisać światowej sławy pisarz, Michel Houellebecq - typ niezbyt przystępny, zdecydowanie za dużo pijący i strasznie zaniedbany. Między artystami zawiązuje się nić przyjaźni. Gdy kilka lat później pisarz zostaje zamordowany, Martin decyduje się pomóc w wyjaśnieniu przerażającej zbrodni. Kolejną już powieść enfant terrible francuskiej sceny literackiej można czytać na kilku poziomach. Mapa i terytorium to oczywiście biografia fikcyjnego artysty Jeda Martina, z mocnym wątkiem kryminalnym. Ale jest to również błyskotliwa satyra społeczna - bo jak inaczej potraktować ironiczny portret paryskich środowisk artystycznych? - i traktat o ułomności relacji międzyludzkich, które tak dobrze obrazuje historia Jeda i jego ojca. Grzechem byłoby też nie wspomnieć o powracającym motywie grzejnika, czyli o zabawie pisarza z tradycją powieści francuskiej.

Katarzyna Berenika Miszczuk - Ja, anielica

Beleth, Azazel, Kleopatra i Śmierć znani z powieści Ja, diablica powracają! A to oznacza, że już nikt nie będzie się nudził.

W życiu Wiktorii ponownie zjawia się przystojny diabeł. Rozbija jej związek z Piotrem i ma nietypową prośbę - chce odzyskać swoje anielskie skrzydła. Czy dziewczynie uda się zwrócić złotookiemu Belethowi marzenia? Przed Wiktorią stają naprawdę trudne wybory - bo z jednej strony zabiegający o jej miłość śmiertelnik, a z drugiej... no właśnie, diabelnie przystojny upadły anioł. W dodatku akcja przeniesie się do nieba. A tam pojawią się kolejni bohaterowie - zabawne putta, podstępny Moroni, rodzice Wiktorii i oczywiście syn szefa, jeżdżący najnowszym maserati...

Nieprzyzwoicie zabawna książka o niebiańsko-piekielnej rzeczywistości. Do diabła - to trzeba przeczytać!

Muza

Haruki Murakami - 1Q84 (tom III)

W trzecim tomie tej fantastycznej powieści Murakamiego poznajemy dalsze losy Aomame i Tengo rozgrywające się w niezwykłym świecie roku 1Q84.

Ona ukrywa się przed zemstą członków sekty za zamordowanie Lidera, a on czuwa przy łóżku nieprzytomnego ojca w mieście kotów. Czy mściciele trafią na ślad Aomame? Czy Tengo rozwiąże zagadkę powietrznej poczwarki? Czy Tengo i Aomame wreszcie się spotkają? Czy wydostaną się ze świata Little People i dwóch księżyców, czy też na zawsze pozostaną w zaskakującej rzeczywistości powieści wewnątrz powieści stworzonej przez Tengo, jasnowidzącą piękność, Fukaeri? Autor w kolejnym tomie "1Q84" odpowiada na te pytania, a do dwóch przeplatających się wątków dołącza trzeci...

Czarne

Božidar Jezernik - Kawa

Czy picie kawy mogło uchodzić za dowód zniewieściałości? Dlaczego odmawianie współmałżonce filiżanki naparu mogło skończyć się rozwodem? Czym groziła wizyta "węszyciela kawy"? A może pierwszą wiedeńską kawiarnię tak naprawdę założył Polak? Znakomity słoweński antropolog Božidar Jezernik przygląda się roli kawy w kulturze, zgłębia tajniki jej kultu i tradycję jej picia. Barwna historia kawowych ziaren to także fascynujący przypis do historii medycyny, socjologii, prawa, ekonomii i religii. Pasjonująca lektura nie tylko dla miłośników czarnego naparu.

Październikowy Bluszcz

2011-10-25T22:00:00.001+02:00

Jesień robi się coraz bardziej natrętna - wiatr atakuje nas z każdej strony, a deszcz skutecznie przegania ostatnie promienie słońca... Coraz niższa temperatura za oknem zachęca do zaszycia się w domu - najlepiej z wciągającą książką bądź interesującym magazynem. Żeby daleko nie szukać, zachęcę Was do sięgnięcia po październikowy "Bluszcz", w którym znajdziecie m.in.:

świetny tekst Joanny Bator, która tym razem snuje refleksję na temat gejszy;
wywiad z Wojciechem Mannem
Marek Łuszczyna prezentuje osobę Stefana Kisielewskiego, a kilka stron dalej opisuje naszych rodzimych okularników, takich jak Mrożek czy Staszczyk;
z Jackiem Żakowskim o współczesnych elitach i nowych funkcjach miasta rozmawia Agnieszka Wolny - Hamkało;
sylwetkę Christie nakreśla Katarzyna Wajda.

Na tym oczywiście nie koniec, ale żeby dowiedzieć się jakie smakowite kąski przygotowała dla Was jeszcze redakcja, sami musicie sięgnąć po magazyn.

W pogoni za mordercą (Donato Carrisi "Zaklinacz")

2011-10-12T11:40:00.000+02:00

Lubię moment, gdy książka, po którą sięgam z czystego przypadku, wobec której nie mam żadnych konkretnych oczekiwań, okazuje się lekturą, której nie jestem w stanie porzucić. Tak było w przypadku powieści „Zaklinacz”, której autorem jest Donato Carrisi. Nigdy wcześniej nie spotkałam się z tym autorem, a to dlatego, że w jego dorobku nie ma zbyt wiele książek. Powieść, po którą sięgnęłam okazała się być wyśmienitym thrillerem wciągającym od pierwszych stron. W nocie wydawcy pojawiło się porównanie do filmów takich jak „Milczenie owiec” czy „Siedem”. Mało kiedy tego typu porównania mają pokrycie – bardzo często okazują się być jedynie chwytem marketingowym. Książka Carrisi niejednokrotnie przywołuje na myśl thrillery, które zostały docenione na całym świecie.

Powieść Carrisi ukazuje zmagania zespołu prowadzącego dochodzenie mającego na celu schwytanie osoby odpowiedzialnej za uprowadzenie sześciu dziewczynek i zabójstwo pięciu z nich. Na czele grupy stoi doktor Goran Gavila, a pomaga mu Mila Vasquez – ekspert w odnajdywaniu zaginionych dzieci. Sadystyczny morderca ma wszystko zaplanowane w najdrobniejszych szczegółach, a zabawa, jaka rozgrywa się pomiędzy nim, a zespołem sprawia, że nie możemy oderwać się od książki, która z każdym rozdziałem wciąga nas coraz bardziej w świat przypominający najgorszy koszmar o którym chcielibyśmy zapomnieć. Każde kolejne odnalezione ciało zamordowanej dziewczynki prowadzi ekipę do kolejnego zwyrodnialca, który dotąd żył w spokoju, a którego tajemnice odkrywa „Albert” – potwór, który wciąż jest o krok przed tymi, którzy go ścigają.

Muszę przyznać, że jestem pod ogromnym wrażeniem. Przeczytałam wiele thrillerów i powieści sensacyjnych, a mimo wszystko poczułam się zaskoczona. Powieść nie jest przewidywalna, ani schematyczna. Różni się znacząco od tych, które miałam okazję dotąd czytać. W momencie, w którym wraz z ekipą dochodzeniową zbliżamy się do poznania tajemnicy, nasze domysły trafia szlag. Zabawa w „kotka i myszkę” zaczyna się od nowa… Jest to oryginalne i zaskakujące rozwiązanie, które zmusza czytelnika do udziału w odkrywaniu tajemnicy.

Przez cały czas mój umysł pracował na wysokich obrotach. W jednej chwili zostałam wciągnięta w świat powieści – sama nie wiem, kiedy zamieniłam się w łowcę polującego na mordercę, który dopuścił się tak okropnych zbrodni. Rzadko kiedy podczas lektury odczuwam tak ogromne napięcie, które sprawia, że wszystko wokół przestaje istnieć… Mogłaby powstać z tego całkiem niezła ekranizacja. Kto wie – może kiedyś ktoś zechce zekranizować tę powieść? Nie ukrywam, że liczę na to.

Popieram czytanie

2011-10-09T18:05:00.000+02:00

Dużo się ostatnio dzieje w literackim światku, co mnie bardzo cieszy... Jako, że dziś wybory, ja chciałabym Was zaprosić do udziału w akcji czytelniczej "Popieram czytanie".

O akcji:

Akcja „Popieram czytanie” to nowa inicjatywa mająca na celu ratowanie stale spadającego poziomu czytelnictwa w Polsce i próba zaangażowania polityków w rozwiązywanie jednego z najważniejszych problemów społecznych.

Grupa miłośników książki, blogerów, redaktorów serwisów internetowych w ramach inicjatywy “Czytam, bo lubię to” organizuje kolejną akcję promocji czytelnictwa. To przedsięwzięcie “Popieram czytanie”, do udziału w którym gorąco zapraszamy wszystkich internautów, dziennikarzy, polityków oraz wszystkich ludzi zatroskanych o losy książki i czytelnictwa.

Okaż swoje poparcie dla akcji, deklarując wzięcie udziału w wydarzeniu w serwisie Facebook.com

Sprawdź, co możesz zrobić i w jaki sposób możesz wesprzeć akcję – KLIK!

Debata…

Przedsięwzięcie rozgrywać się będzie wielotorowo. Przede wszystkim jego organizatorzy oraz partnerzy zaproszą polityków do dyskusji na temat tego, co przedstawiciele partii politycznych mogą zrobić na rzecz wsparcia czytelnictwa w Polsce. Kolejne artykuły i głosy w debacie publikowane będą we współpracujących z organizatorami mediach, a dyskusji towarzyszyć będzie szereg działań o charakterze happeningu, mających na celu zwrócenie na nią uwagi społeczeństwa i dziennikarzy. Efekty tej dyskusji – być może – staną się podstawą do stworzenia ponadpolitycznego programu wsparcia czytelnictwa, który będzie mógł zostać zrealizowany po wyborach. Być może też Internauci, którzy zapoznają się z wypowiedziami przedstawicieli poszczególnych partii na temat książki i czytelnictwa, zdecydują się kierować deklaracjami programowymi podczas deklarowania swego poparcia w dniu wyborów, 9 października 2011 roku.

…i happening

W ramach akcji zaprosimy polityków do głośnej lektury ulubionych bajek dla dzieci lub ich fragmentów. Poprosimy również o udostępnienie nagrań dźwiękowych czy nagrań video, które następnie zostaną zamieszczone w sieci i rozprzestrzeniane będą zgodnie z zasadami marketingu wirusowego. Z początkiem października zamkniemy zbieranie zgłoszeń i za pośrednictwem strony akcji w serwisie Facebook.com poprosimy Internautów o oddawanie głosów na najciekawsze filmy oraz wybranie najbardziej przyjaznego książce polityka. Polityka tego zaprosimy do odebrania symbolicznej nagrody i przeczytania ulubionej bajki podczas tegorocznych Targów Książki w Katowicach. Równolegle przygotowywane będą materiały graficzne promujące akcję, które zamieszczane będą na stronach internetowych, blogach, w serwisach i pismach literackich.

Cytując... Krystyna Kofta, "Monografia grzechów. Z dziennika 1978 - 1989" (8)

2011-10-08T11:03:00.000+02:00

"Chciałabym bardziej kochać ludzi na co dzień. To, co piszę, samą mnie zdziwiło... Bo przecież męczę się z nadmiaru wrażliwości, a czułe uczucia zabijają mnie. Tak było, kiedy obudziły się podczas choroby mojej siostry, kiedy cierpiałam z nią i kiedy mimo moich uczuć i ciągłych myśli o niej i po intensywnych modlitwach do nikogo, ona umarła. Przestała cierpieć. Odcieleśnionej zaś nie mogę poświęcić czułości. Mogę myśleć o niej, czuć to, co dawniej czułam, ale uczuć już wzbogacić nie mogę.

Boję się więc ładować w kogoś zbyt wiele uczucia, żeby mi go nie zabrało. Chciałam użyć słowa zabrano - ale jest obrzydliwie bezosobowe. Może dlatego właściwe".

Krystyna Kofta, Monografia grzechów. Z dziennika 1978 - 1989, str. 251, Warszawa 2006

Najlepsza książka na jesień - edycja 2011

2011-10-07T08:56:00.000+02:00

Gorąco zachęcam do oddawania swoich głosów w konkursie na najlepszą książkę na jesień. Można wygrać cenne nagrody...

O przedsięwzięciu

Tradycja wyboru najlepszych książek na kolejne pory roku znalazła już swoje stałe miejsce na polskim rynku księgarskim oraz w świadomości czytelników. Logotypy konkursów organizowanych przez wortal literacki Granice.pl w ostatnich latach stały się już rozpoznawalne, eksponowane były zarówno w sieci, jak i podczas kolejnych targów książki.

Kolejna odsłona popularnego cyklu

W roku 2011 wybraliśmy już „Najlepsze książki na wiosnę” i „Najlepsze książki na lato”. Wspominały o nich największe polskie media – w tym choćby dziennik „Polska” czy radio RMF FM. Wyniki ogłaszaliśmy podczas najważniejszych targów branżowych. W naszych konkursach wzięło udział kilkaset tytułów, co jest dla nas powodem do niemałej dumy. Trudno się więc dziwić, że po ogromnym sukcesie cieszącego się tradycyjnie już sporym zainteresowaniem mediów konkursu „Najlepsza książka na lato”(http://ksiazkanalato.pl), w którym brało udział ponad 80 tytułów, a w głosowaniu internautów oddano ponad 20 tysięcy głosów oraz równolegle do trwającego cyklu wydarzeń „Historia zebrana” (http://historiazebrana.pl) firma W&W przystąpiła do organizacji kolejnej inicjatywy – konkursu „Najlepsza książka na jesień”, w którym nominacje poznamy podczas Targów Książki w Katowicach, a którego lista laureatów ogłoszona zostanie w czasie Targów Książki w Krakowie

Jakie książki czytamy jesienią?

Długie, jesienne wieczory, czas słoty, to okres, w którym szczególnie wiele czasu poświęcić możemy – i chcemy – na lekturę. To czas, kiedy najchętniej czytamy powieści lekkie i pogodne, powieści krzepiące i wywołujące uśmiech. To również czas, kiedy naszą uwagę przyciągają powieści naprawdę wciągające – powieści sensacyjne i kryminały. Takie właśnie książki chcemy wyróżniać w naszym konkursie. Ale jesień to także czas, gdy skupić się możemy przez chwilę na książkach nieco bardziej wymagających – na poradnikach, książkach, które pomogą nam w codziennym życiu, które pokażą, jak zrozumieć własne dzieci, jak wychowywać je i wspierać w nauce. Jesień to też czas, gdy w Polsce wydaje się wiele książek ważnych, publikacji o wielkiej wartości literackiej – dzieł zarówno polskich, jak i zagranicznych autorów. To właśnie te grupy kategorii obejmuje konkurs „Najlepsza książka na jesień”

Cel konkursu i kategorie:

Zgodnie z tradycją, celem naszego konkursu jest wyłonienie i nagrodzenie najlepszych książek w następujących kategoriach:

a) kryminał, sensacja, thriller,

b) powieści obyczajowe, romanse,

c) książki do słuchania,

d) horrory, romanse paranormalne,

e) książki dla dzieci,

f) książki dla młodzieży,

g) książki dla rodziców,

h) science fiction, fantasy,

i) perły z lamusa - albumy, publikacje historyczne, biografie,

i) proza polska,

i) proza obca.

Ze względu na szczególną popularność powieści z pogranicza fantastyki, powieści obyczajowej i romansu, powieści, których bohaterami są wampiry, strzygi, wilkołaki oraz inne stworzenia nadprzyrodzone, żyjące obok ludzi jak najbardziej współczesnych, współistniejące z nimi, zdecydowaliśmy się na wyróżnienie specjalnej kategorii obejmującej romanse paranormalne. Mamy nadzieję, że jej istnienie pozwoli wskazać najlepsze tytuły należące do tego właśnie nurtu.

Jury konkursu, ocena:

Wyboru najlepszych książek dokona profesjonalne Jury, w którego skład wejdą specjaliści, autorytety w dziedzinie literatury, krytycy literaccy i recenzenci oraz przedstawiciele wortalu Granice.pl.

Ocena zgłoszonych książek przebiegać będzie dwuetapowo. W pierwszym etapie wybrane zostaną tytuły, które otrzymają nominację do nagrody. Drugi etap zakończy się wyłonieniem zwycięzców konkursu w każdej kategorii.

Głosowanie internautów

Równolegle do oceny jury na stronie internetowej konkursu prowadzone będzie głosowanie internautów, którzy również wyróżnią najlepsze książki na długie, jesienne wieczory. Wśród internautów biorących udział w konkursie rozlosowane zostaną cenne zestawy nagród książkowych. Wyniki głosowania śledzić będzie można na żywo na stronie internetowej konkursu. Głosowanie rozpocznie się 5 października 2011.

Tytułom biorącym udział w konkursie przysługiwać będzie bardzo szeroka promocja.

Konkurs skierowany jest do polskich wydawców i przyczyni się do promocji czytelnictwa w Polsce, jak również do promocji najlepszych na polskim rynku tytułów w wyżej wymienionych kategoriach.

Szczypta statystyk:

- ponad 20 tysięcy osób głosowało na Najlepsze książki na lato

- ponad 200 redakcji zamieściło informacje o konkursach

- ponad pół miliona unikalnych użytkowników zapoznało się z informacjami o przebiegu naszych konkursów.

Więcej informacji na stronie www.ksiazkanajesien.pl

Zabawa z Biblią - Mercè Segarra

2011-10-06T22:13:00.000+02:00

Po uroczej książce „Zabawa z bajkami” przyszedł czas na kolejną publikację wydawnictwa Święty Wojciech, a mianowicie - na „Zabawę z Biblią”. Książka ta krok po kroku ukazuje dzieciom wiarę katolicką i wszystko, co z nią związane. W przystępny i jasny sposób porusza ważne i niekoniecznie łatwe do wyjaśnienia zagadnienia.

„Zabawa z Biblią” to zbiór wydarzeń ze Starego i Nowego Testamentu. Każdemu wydarzeniu, które przedstawione jest w formie opowiastki, towarzyszy ciekawostka, projekt zabawy, przepis kulinarny, dzięki czemu lektura jest dużo ciekawsza, a przesłanie historii, którą przedstawiają autorzy, jest dużo silniejsze. Dla przykładu: historii o Adamie i Ewie towarzyszy polecenie mające na celu zachęcić dzieci do przyrządzenia pysznych owocowych szaszłyków, do przygotowania których można wykorzystać wszystkie owoce, poza tym - przez które bohaterowie opowiastki zostali wygnani z raju. Historii o Arce Noego towarzyszy zadanie polegające na zbudowaniu własnej pływającej arki.

Nauka przez zabawę? Jak najbardziej! I muszę przyznać, że to połączenie idealne – połączenie, które zmusza dziecko do myślenia, a zarazem które daje jeszcze większą przyjemność z lektury, jaka najmłodszym często kojarzy się z czymś nudnym i mało interesującym. „Zabawa z Biblią” to również przesłanie i morał, których tak bardzo brakuje dziś w wielu książeczkach dla najmłodszych. Tutaj przesłanie stawiane jest na pierwszym miejscu i zostaje wyraźnie zaznaczone. To właśnie morał płynący z opowieści uczy dziecko oszczędności, pokory, posłuszeństwa, troski o innych. Pokazuje, czym są miłość do bliźniego, przyjaźń i śmierć.

Dzięki tej serii książeczek dziecko od najmłodszych lat dowiaduje się, jakie wartości są ważne. A wszystko w prosty i przystępny sposób, dzięki czemu dziecko bez najmniejszych problemów będzie w stanie zrozumieć istotę rzeczy.

Szata graficzna jest tym, co czyni „Zabawę z Biblią” jeszcze bardziej atrakcyjną lekturą – świetne ilustracje Francesci Roviry i duży format sprawiają, że czas spędzony na lekturze tej książki to czysta przyjemność – zarówno dla rodzica, jak i dla jego pociechy.

Wrześniowy Bluszcz...

2011-09-28T21:46:00.000+02:00

...znowu zachwyca.

- Joanna Bator w felietonie "Zorro na rowerze" przygląda się mijanym przechodniom.

- Pedro Almodóvar to gwiazda tego numeru, a więc jego fani będą usatysfakcjonowani. W jednym z artykułów Ewa Mazierska pisze o tym, jak reżyser zmienił wizerunek Hiszpanii. Kilka stron dalej Wojtek Kałużyński przygląda się kobietom, które pojawiają się w filmach Almodóvara.

- W rozmowie z Martą Szzrejko Gaba Kulka rozbraja swoją szczerością, a Dubravka Ugresić opowiada o bohaterkach swojej ostatniej książki "Życie jest bajką".

Nic tylko czytać i czekać na kolejny numer.

Ponad chmurami... (Jaroslav Rudiš - "Grandhotel")

2011-09-25T20:10:00.002+02:00

Literatura czeska zawsze kojarzyła mi się z czymś zabawnym… Źródło moich skojarzeń upatruję we wszystkich we wszystkich czeskich komediach jakie dane mi było obejrzeć oraz wszystkich opowieściach i anegdotach na temat Czechów. Po tym, jak sięgnęłam po powieść „Grandhotel” musiałam nieco zmodyfikować moje własne skojarzenia. Nigdy nie ciągnęło mnie w kierunku czeskiej literatury – nie znam dzieł Kundery; nie czytałam Kischa, ani Hrabala. Po książkę Rudiša sięgnęłam zupełnie przypadkowo – wielką siłę przyciągania miała w tym wypadku okładka, i fragment z noty wydawniczej, który brzmi następująco:

„Nigdzie nie był, niczego nie dokonał. Podczas wizyt u psychologa usiłuje przeanalizować swoje życie, choć zdecydowanie lepiej rozumie pogodę, która według niego rządzi światem. Obserwując niebo z tego niezwykłego szczytu zrozumie, że jedyna droga do szczęścia wiedzie przez chmury”.

Już ten niewielki fragment pokazuje nam, z jaką powieścią będziemy mieli do czynienia. Nasze wrażenie potwierdzone zostaje już podczas lektury kilku pierwszych stron, które to bez ogródek na pierwszy plan wysuwają egzystencjalne dylematy i życiowe dramaty, dzięki którym odkrywamy, jak bardzo jesteśmy podobni do bohaterów powieści „Grandhotel”, którzy są bardzo charakterystyczni. Zwłaszcza Fleischman, bohater wyobcowany – samotnik, który zamyka się na innych. Chmury, w które tak usilnie się wpatruje, symbolizują jego oderwanie od szarej rzeczywistości – świata, w którym nie potrafi się odnaleźć. To właśnie one dają mu swoistego rodzaju spokój, który udziela się czytelnikowi. Sam bohater nieco przypomina chmurę, która nie może przybrać ostatecznego kształtu… Zresztą nie ma co mu się dziwić – Fleischman miał trudne dzieciństwo, a i teraz, kiedy ma trzydzieści lat wcale nie jest lepiej. Przez całą powieść próbuje zrozumieć siebie i otaczającą go rzeczywistość, która chwilami go przerasta. Czwartkowe terapie u pani psycholog mają pomóc mu odnaleźć się w realnym świecie.

Nie jest to typowa powieść, w której akcja wysuwa się na pierwszy plan, ani powieść, która ma nam dostarczyć rozrywki. Nie tak łatwo jest czytelnikowi wrzucić ją do jakiejś szufladki z nazwą gatunku. Książka Rudiša to powieść inna od wszystkich, oryginalna i dziwna zarazem (przy czym słowo „dziwna” ma tutaj pozytywny wydźwięk).

Po tym, jak skończyłam czytać powieść „Grandhotel” niejednokrotnie spoglądałam w niebo. Próbowałam dowiedzieć się, co takiego widział w nich główny bohater książki, której autorem jest Jaroslav Rudiš. Dominuje w tej książce refleksja, która snuje się niczym mgła, a my wraz z nią, z dala od swoich własnych problemów. I to jest wielki atut te książki – pomimo tego, że porusza trudne tematy, pozwala nam się oderwać od własnego świata i myśli. A na dodatek „Grandhotel” to literatura wysokich lotów, która zmusza nas do zastanowienia się nad własną egzystencją i życiem. Zmusza nas do spojrzenia poza „chmury”, które niejednokrotnie zakrywają przed nami to, co najważniejsze.

W świecie likantropów... (Maggie Stiefvater - "Drżenie")

2011-09-11T12:41:00.000+02:00

Nie przepadam za książkami dla młodzieży – zwłaszcza, jeśli występują w nich wilkołaki bądź wampiry... Od jakiegoś czasu czuję lekki przesyt tą tematyką, ale już dawno pogodziłam się z faktem, że moda na zmiennokształtnych, którą zapoczątkowały książki Meyer szybko nie minie.

Po powieść "Drżenie" sięgnęłam przypadkowo. Leżała na redakcyjnym stole i nie bardzo było wiadomo komu ją dać do recenzji. Jakiś wewnętrzny głos podsunął mi myśl, żeby zabrać tę książkę do domu, co też uczyniłam. Nie ukrywam, że miałam pewne opory... Po pierwsze – powieść młodzieżowa, po drugie – już na wstępie porównywana do "Zmierzchu". Ach! Połączenie idealnie zniechęcające... Po chwili zastanowienia doszłam do wniosku, że książki młodzieżowe nie zawsze są takie złe, jak się nam to wydaje na pierwszy rzut oka, a porównanie do "Zmierzchu" to pewnie zwykły chwyt marketingowy mający na celu przyciągnięcie potencjalnych odbiorców, którzy zaczytują się w popularnej serii. Klamka zapadła – zaczęłam czytać. I skłamałabym, gdybym napisała, że mi się nie podobało...

"Drżenie" to pierwszy tom trylogii, która z miejsca okrzyknięta została mianem bestsellera. Powieść Maggie Stiefvater ukazała się już w 34. krajach, i przez 40 tygodni utrzymywała się na liście bestsellerów New York Timesa, a ekranizacja to tylko kwestia czasu… Ale zostawmy te jakże imponujące fakty i skupmy się na tym, co najistotniejsze, a mianowicie treści i bohaterach. Tematem przewijającym się przez całą powieść jest uczucie, jakie z czasem rodzi się pomiędzy głównymi bohaterami – nastoletnią Grace i Samem. Z pozoru nic nadzwyczajnego – powieść o nastolatkach, dla nastolatków… Poza jednym istotnym szczegółem – zarówno Grace, jak i Sam zostali ugryzieni przez wilki. Historia nabiera rumieńców? Na tym nie koniec – sprawa komplikuje się, gdy okazuje się, że Grace nigdy nie przemieniła się w wilka – w przeciwieństwie do Sama, który wraz z nadejściem zimy zmienia postać i dołącza do swojej wilczej rodziny mieszkającej w lesie.

Zdradzenie zbyt wielu szczegółów byłoby największym występkiem przeciwko tej powieści… Cała historia rozwija się nieśpiesznie, a każda kolejna strona wnosi istotne fakty, które z czasem uzupełniają układankę rozsypaną z premedytacją. Bardzo ciekawym rozwiązaniem jest wykorzystanie narracji ukazującej wydarzenia z perspektywy Grace i Sama. Dzięki temu książka nie jest monotonna… Niestety trzeba przyznać, że brakuje jej nieco dynamiczności – nowe fakty, odkrywane z rozdziału na rozdział nie mają wystarczającej siły przebicia – opisy życia codziennego głównych bohaterów znosi na drugi plan akcję. Całkiem możliwe, że jest to zabieg celowy… Być może kolejne tomy nie pozwolą nam ani przez chwilę się nudzić.

Porównanie do „Zmierzchu” w przypadku książki Maggie Stiefvater to czysty chwyt marketingowy… Owszem – jest to paranormal romance, główne bohaterki są nastolatkami, i w obu książkach pojawiają się wilki, ale na tym podobieństwo właściwie się kończy… Autorka skupia się tylko i wyłącznie na wilkołakach, co czyni ten tytuł innym od dotychczas wydanych. Stiefvater świetnie wykreowała świat likantropów. Mam nadzieję, że w pełni wykorzysta potencjał, jaki tkwi w tej historii. Mam również nadzieję, że w tej trylogii nie pojawi się ani jeden wampir. Ta powieść jest wyjątkowa właśnie dzięki temu, że występują w niej tylko i wyłącznie wilkołaki – oby pozostało tak do ostatniej strony trzeciego tomu.

Nowinki z Targów Książki w Katowicach

2011-08-30T10:48:00.000+02:00

1. Patronat honorowy nad Targami Książkami w Katowicach objęła Małżonka Prezydenta RP, Pani Anna Komorowska.

2. Wkrótce w instytucjach będących partnerami Targów Książki w Katowicach pojawią się zakładki będące zapowiedzią Targów. Rzecz warta uwagi także i z tego powodu, iż zakładka upoważnia do kupna biletu ze zniżką.

3. Na stronie Targów Książki w Katowicach (targiksiazki.eu) pojawił się dział „Konkursy”. Zapraszamy najmłodszych do uczestnictwa do konkursie plastycznym, starszych – w konkursie prozatorskim, a wszystkich – w konkursie fotograficznym.

4. Biblioteka Śląska, podczas Targów Książki w Katowicach, zaprasza do digitalizacji zdjęć i piśmiennych pamiątek rodzinnych. Zeskanowane zdjęcia, notatki, listy wzbogacą zbiory Śląskiej Biblioteki Cyfrowej.

5. Podczas Targów Książki w Katowicach będzie okazja do spotkań z Autorami. Lista zaproszonych gości znajduje się na stronie (http://www.exposilesia.pl/targiksiazki/15/2/pl/) w części poświęconej „wydarzeniom towarzyszącym”.

6. Każdy, kto w zaciszu domowym pisuje poezję lub prozę, pamiętniki lub reportaże, będzie podczas Targów miał możliwość wydrukowania i oprawienia swoich tekstów.

7. Wydawcy szukający pracowników, osoby szukające pracy w wydawnictwach będą mogły wziąć udział w giełdzie pracy organizowanej podczas Targów Książki w Katowicach.

Więcej informacji już wkrótce… Zapraszamy na Targi Książki w Katowicach – pokażmy, że Czytanie jest modne!

Sierpniowy "Bluszcz"

2011-08-20T19:11:00.001+02:00

Jak ten czas szybko leci... Dopiero pisałam o lipcowym numerze, a tu kolejny, który powala na kolana. W rubryce „Człowiek bardzo kulturalny” swoje skojarzenia prezentuje Anita Lipnicka… Jak zwykle świetny tekst Joanny Bator. Nie ukrywam, że każdy tekst z rubryki „Madame Bator Fly” był kolejnym krokiem przybliżającym mnie do jej książki „Japoński wachlarz. Powroty”. I stało – książka jest już na mojej półce i nie mogę się doczekać, kiedy w końcu po nią sięgnę. Tym razem autorka rozważa rolę zwierząt w japońskiej kulturze.

Bardzo dużo w tym numerze Czesława Miłosza – – jego miłośnicy powinni poczuć się w pełni usatysfakcjonowani po przeczytaniu rozmowy z Andrzejem Franaszkiem, autorem obszernej biografii poety wydanej w ostatnim czasie przez Wydawnictwo Znak. W numerze pojawiła się również niepublikowana dotąd rozmowa z Miłoszem, która przeprowadził Roman Kurkiewicz. A jeśli ktoś poczuje niedosyt, to odsyłam do innych publikacji, które w ostatnim czasie mnożą się jak grzyby po deszczu…

Ponadto: rozmowa z Ugrešić i Pawłem Duninem – Wąsowiczem. Katarzyna Wajda pisze o Poli Negri, a Marta Sawicka – Danielak o hipsterach, o których ostatnio coraz więcej się mówi (niekoniecznie dobrze). Opowiadania i recenzje to stałe elementy tego pisma, które bronią się same.

Przeglądam raz po raz „Bluszcza” i za każdym razem po raz kolejny utwierdzam się w przekonaniu, że lektura tego pisma w żadnym wypadku nie jest czasem straconym. Nie żałuję ani jednej przeczytanej strony i ciągle mi mało. Na szczęście nowy numer tuż tuż…

Nauka poprzez zabawę (Berta Garcia Sabatés - "Zabawa z bajkami")

2011-08-16T14:05:00.000+02:00

Biorąc pod uwagę ilość książeczek dla dzieci, jaka aktualnie znajduje się na naszym rynku, wybranie tej odpowiedniej stanowi nie lada wyzwanie. W grę wchodzi wiele czynników – ilustracje, treść czy przesłanie, które ma czegoś nauczyć dziecko. Książką, która łączy w sobie wszystkie te elementy jest książka „Zabawa z bajkami” wydana przez Wydawnictwo Święty Wojciech.

Publikacja ta to zbiór najsłynniejszych bajek, których autorami są m.in.. Ezop czy La Fontaine. Bajki to zazwyczaj krótkie historyjki niosące przesłanie. Bardzo często ich bohaterami są zwierzęta, którym przypisuje się ludzkie cechy… Lis jest chytry; lew odważny; osioł uparty; owca niewinna, koń pracowity... To właśnie zwierzęta mają obrazować nasze zachowania w danych sytuacjach, a przez to uczyć najmłodszych tego, jak zachować się i czego unikać. Nie inaczej jest w przypadku książki Wydawnictwa Święty Wojciech, które postanowiło połączyć pożyteczne z przyjemnym – bajki, które znalazły się w publikacji i rozważania z nich płynące przepleciono projektami prac ręcznych i zabaw, które umilają czas spędzony na lekturze.

Muszę przyznać, że jest to połączenie, które idealnie trafia do najmłodszych. Dzieciaki nie lubię skupiać się za długo na jednej rzeczy, są ruchliwe i szybko się nudzą. Specjalne zadania, projekty prac, przepisy, gry i zabawy, takie jak „Ciuciubabka”, „Kto jest kim?”, „Polowanie na zająca”, to świetna odskocznia i urozmaicenie lektury, która tak szybko nie znudzi się pociechom. Wielkim plusem jest morał znajdujący się na końcu każdej historyjki – autorzy najwidoczniej wzięli sobie do serca fakt, że dziecko nie jest w stanie zapamiętać wszystkiego co przeczyta, bądź co zostanie mu przeczytane przez rodziców albo opiekunów.

Na uwagę zasługuje sposób, w jaki wydana została książka „Zabawa z bajkami” - duży format, gruby, kredowy papier, duże litery w tekście sprawiają, że dziecko sięga po książkę z ochotą, a nie z przymusu. Do tego dochodzą oryginalne ilustracje, które przykuwają uwagę. To właśnie ilustracje najbardziej spodobały się mojej trzyletniej bratanicy... Gdy pierwszy raz dostała książeczkę w swoje rączki, raz po raz wertowała ją wskazując na poszczególne zwierzaki, które były bohaterami historyjek w niej zawartych.

Polecam wszystkim tym, którzy chcą, aby ich pociechy wyniosły coś więcej z lektury.

Lipcowy numer magazynu "Bluszcz"

2011-07-23T16:16:00.001+02:00

Uffff... W końcu znalazłam czas, żeby po niego sięgnąć. Cieszy mnie ten fakt niezmiernie, ponieważ numer lipcowy, to chyba jeden z ciekawszych numerów "Bluszcza" jaki dotąd trafił w moje ręce. A wszystko za sprawą artykułów poświęconych poezji, której chyba dedykowany jest ten numer.

Lipcowy "Bluszcz" umilił mi czas - ten spędzony w drodze do pracy, i nie tylko. Na pierwszy ogień poszedł tekst "Poecie wypada być noblistą", który obnaża kulisy Literackiej Nagrody Nobla i naszych rodzimych noblistach. Joanna Wojdowicz stanęła na wysokości zadania. Kolejny artykuł, który zapadł mi w pamięć to tekst poświęcony Marcinowi Świetlickiemu, napisany przez Darka Foksa, który marzy o wydaniu krytycznym całego dorobku poetyckiego poety.Stronę dalej można trafić na ciekawą sondę literacką, w której o Świetlickim wypowiadają się takie osobistości jak Kazimiera Szczuka, Mariusz Sieniewicz, Marcin Sendecki, czy Maciej Stuhr. Kolejną perełką tego numeru jest ciekawy wywiad z Jerzym Jarniewiczem na temat tłumaczenia poezji. Jaś Kapela opisuje swoje przemyślenia dotyczące Slamów poetyckich. Agnieszka Wolny - Hamkało prezentuje nam kilka wierszy, w których kuchnia i jedzenie odgrywają główną rolę, a poeta Krzysztof Siwczyk ukazuje swoje przemyślenia i dygresje dotyczące tego, w co i po co grają z czytelnikiem współcześni pisarze. Na deser ciekawy artykuł poświęcony osobie Marthy Stewart. Ponoć kolejny numer ma być poświęcony Czesławowi Miłoszowi - mam nadzieję, że będzie równie ciekawy jak ten lipcowy. Polecam.

Z dala od medialnego świata... (Bodo Kirchhoff "Mała Garbo")

2011-07-20T19:13:00.001+02:00

Sięgając po książkę „Mała Garbo” liczyłam na to, że będę miała do czynienia z książką, która pozwoli mi odetchnąć, zapomnieć się na chwilę, bądź przenieść do innego świata. Jakże mylne wrażenie może wywołać notka wydawnicza, która w pierwszej kolejności daje nam do zrozumienia, że będziemy mieli do czynienia z powieścią, w której sensacja odgrywa dosyć istotną rolę. Tam, gdzie jest sensacja, tam jest rozrywka. Nie w przypadku powieści napisanej przez Bodo Kirchhoffa – niemieckiego pisarza i scenarzysty filmowego, który poza powieścią „Mała Garbo” ma też kilka innych książek.

Zaczyna się niepozornie – najpierw poznajemy młodą aktorkę, której zawsze wszystko się udaje, a potem jej porywacza, wiecznie prześladowanego przez pech. Bohaterowie chcąc, nie chcąc muszą przebywać ze sobą. Ich drogi krzyżują się w nieoczekiwanym momencie - Mała Garbo podróżuje z niczego nie świadomym szoferem, który decyduje się udzielić pomocy poszkodowanemu w wypadku. Poszkodowanym jest nie kto inny jak Jakob „Giacomo” Hoederer – pechowiec, który w pewnym momencie podejmuje zbyt wiele desperackich kroków. W tym momencie dochodzi do konfrontacji dwóch światów i dwóch skrajności – szczęścia, bogactwa i pewnej przyszłości, których uosobieniem jest Mała, oraz niepewność, nieszczęście, które odnajdujemy w osobie „Giacomo”. Starość kontra młodość. Perspektywy na przyszłość kontra ich brak.

Wiele można napisać o tej powieści. Na okładce widnieje napis „książka do czytania”. Hmmm… Nie bardzo widzę sens opatrywania książki tego typu adnotacją. Bo przecież „czytanie” właściwie nierozerwalnie łączy się z książką, w której znajduje się tekst, a już w ogóle powieścią. Bodo Kirchhoff nie zaserwował czytelnikom typowej powieści – autor jest scenarzystą filmowym, co jest bardzo odczuwalne w przypadku tej właśnie książki. „Mała Garbo” to powieść, która momentami zamienia się w film – poszczególne strony tworzą w naszych głowach specyficzne, nie do końca przewidywalne, może nawet trochę chaotyczne obrazy. Tak chaotyczne i nieprzewidywalne, jak relacja głównych bohaterów, którzy poznają się w dosyć nieoczekiwanym momencie.

Ta książka jest raczej „do przemyślenia” niż „do czytania”. Z całą pewnością „Mała Garbo” nie jest powieścią, którą tak po prostu przeczytamy, odłożymy na półkę i zapomnimy o jej istnieniu. Tym, co nam na to nie pozwoli jest tematyka. Każda kolejna strona rozprawia się ze światem, w którym media odgrywają główną rolę. Podczas gdy między porywaczem, a jego zakładniczką rodzi się dosyć interesująca więź, rodzice i osoby z otoczenia Malu upatrują w całej historii materiał na świetny film. Łapiemy się na tym, że współczujemy temu nieudacznikowi, który na swoim koncie ma dużo większe występki niż uprowadzenie nieletniej. Bo rozmowy, które prowadzi z dziewczynką, która niefortunnie znalazła się w złym miejscu o złym czasie każą nam się zastanowić nad własnym życiem i krytycznie spojrzeć na świat, który nas otacza – świat sztuczny i przerysowany do granic możliwości, który więcej nam odbiera, niż daje.

Targi Książki w Katowicach tuż tuż

2011-07-18T19:01:00.001+02:00

Katowicki Spodek, w dniach 20-23 października, stanie się miejscem, w którym królować będą książki. Książki drukowane, nowe i te z wieloletnią historią, książki do słuchania oraz e-książki. Książki dla dzieci i młodzieży, dla miłośników literatury polskiej i zagranicznej, dla uczniów, studentów i nauczycieli, dla wielbicieli historii, kulinariów, osób wierzących, ceniących literaturę fantastyczną oraz dzielących pasje czytania z zamiłowaniem do nowoczesnych technologii.

Podczas Targów Książki w Katowicach:

najmłodsi czytelnicy spotkają się z bohaterami bajek,
osoby niewidome i niedowidzące sprawdzą jak rynek książki wychodzi na przeciw ich potrzebom czytelniczym,
uczniowie wezmą udział w warsztatach przygotowanych przez pracowników naukowych Uniwersytetu Śląskiego,
redaktorzy, tłumacze, ilustratorzy, pisarze, poeci i wydawcy uczestniczyć będą w giełdzie pracy
miłośnicy „książki z duszą” spotkają się z antykwariuszami i ich zbiorami,
mieszkańcy regionu będą mogli włączyć swoje rodzinne pamiątki w zbiory Śląskiej Biblioteki Cyfrowej.

To oczywiście tylko niektóre z propozycji. Pozostałe znaleźć będzie można na stronie Targów Książki w Katowicach oraz na fan peage’u Targów Książki na Facebooku.

Haruki Murakami "1Q84", tom II

2011-07-03T18:09:00.001+02:00

Długo walczyłam ze sobą odwlekając moment sięgnięcia po drugi tom trylogii „1Q84”. Chciałam poczekać z tym do wydania tomu ostatniego, ale jak widać – nie udało się. Chociaż teraz, po skończonej lekturze dochodzę do wniosku, że może to i lepiej, bowiem każda kolejna książka Murakamiego utwierdza mnie w przekonaniu, że jego prozę trzeba sobie dawkować, ponieważ w większej ilości może wywołać literacką niestrawność – przynajmniej u niektórych czytelników, którzy nie wiedzą z kim mają do czynienia.

Bo proza Murakamiego jest niezwykle charakterystyczna o czym możemy przekonać się sięgając po drugi tom niezwykłej serii z pogranicza jawy i snu. Od razu pragnę zaznaczyć, że jeśli nie czytało się tomu pierwszego, to lepiej nadrobić zaległości i dopiero zdecydować się na czytanie tomu drugiego – jest to chyba na tyle oczywiste rozwiązanie, że nie powinnam o nim pisać. Czytelnik, który czytał tom pierwszy będzie miał wrażenie ciągłości. A co z czytelnikiem, który sięgnie po drugi tom w pierwszej kolejności? Przede wszystkim może mieć problem ze zrozumieniem historii snutej przez japońskiego pisarza. Brak zrozumienia bierze się z następującego faktu – w drugim tomie trylogii Murakami zręcznie kontynuuje wątki poruszone w poprzednim tomie.

Przede wszystkim autor udziela odpowiedzi na pytania, które przyniosła lektura tomu pierwszego - dowiadujemy się czym jest powietrzna poczwarka, o której pisała Fukaeri, jaką rolę odgrywał Lider. Wiemy też więcej na temat Little People, którzy już od samego początku jawili się czytelnikowi jako coś złego i niegodnego zaufania. Tom ten przesycony jest metafizyką i niewytłumaczalnymi zjawiskami. Każda kolejna strona tej powieści utwierdza nas w tym, że Murakami doskonale czuje się zderzając ze sobą świat realny z fantastycznym. Nie każdemu może odpowiadać tego typu mieszanka – prawda jest taka, że książki i styl tego autora albo się kocha, albo nienawidzi. Na jednych jego wyobraźnia działa bardziej, na innych mniej.

Ja osobiście należę do osób, na które pisarstwo Murakamiego ma ogromny wpływ. Uświadamia mi to każda kolejna książka tego autora, którą dane mi było dotąd przeczytać. Tak też było z serią „1Q84”, chociaż muszę przyznać, że od samego początku wzbudza ona we mnie mieszane uczucia. Z jednej strony bardzo lubię tego pisarza, ale na dłuższą metę obcowanie z jego książkami nieco mnie przytłacza, ale nie na tyle, żebym nie chciała sięgnąć po kolejną jego powieść. Murakami ma bardzo charakterystyczny styl pisania i z całą pewnością ma tendencję do ukrywania tego, co najistotniejsze, wśród całej masy mało istotnych szczegółów i faktów odciągających uwagę czytelnika od sedna sprawy. Wątki, które porusza, wielokrotnie rozwlekają się na wiele stron. Ten swoistego rodzaju detalizm podoba mi się, a zarazem męczy mnie. Jestem zwolenniczką historii, które są odpowiednio wyważone i pozbawione tego, co może w pewnym momencie uczynić ją kolejną nudną książką. I chociaż przeczytanie tomu drugiego zajęło mi znacznie więcej czasu, niż w przypadku tomu pierwszego, to z całą pewnością nie mogę określić tej książki mianem „nudna”. Zastanawiam się, jak mogłabym określić drugi tom serii „1Q84”. Nie muszę się długo nas tym zastanawiać – określenie „specyficzny” samo ciśnie się na usta. Przy czym pragnę zaznaczyć, że jest to specyficzność w dobrym tego słowa znaczeniu, a to za sprawą dziwnego oddziaływania słów, które wyszły spod pióra Murakamiego, a które to nie pozwalają o sobie długo zapomnieć i przyciągają nas jak magnes. Już nie mogę się doczekać trzeciego i zarazem ostatniego tomu tej magicznej serii.

Cytując... Haruki Murakami, "1Q84, tom II" (7)

2011-06-18T15:08:00.001+02:00

Tym razem postanowiłam przepisać kilka cytatów z drugiego tomu serii "1q84", której autorem jest Haruki Murakami. Wrażenia z ukończonej przed chwilą lektury zapewne jutro.

"Czas ma w sobie wielką moc całkowitego niwelowania narzuconych mu na siłę zmian..." (str. 81)

"Jeżeli nie rozumiesz bez tłumaczenia, to znaczy, że nie zrozumiesz, choćbym ci nie wiem ile tłumaczył" (str. 153)

"W mroku lepiej widać [...] Lecz jeśli pozostaje się w nim zbyt długo, trudny staje się powrót na ziemię, do świata pełnego światła. Dlatego nie można być w mroku zbyt długo" (str. 157)

"Kiedy osiąga się pewien wiek, życie staje się jedynie procesem ciągłego tracenia różnych rzeczy. Ważne rzeczy wyślizgują się jedna po drugiej z rąk i wypadają jak zęby wyłamywane z grzebienia. Ludzie, których kochamy, znikają jedni po drugich..." (str. 182)

"Bo większość ludzi nie chce prawdy, którą da się udowodnić. Tak jak pani powiedziała, w wielu przypadkach prawdzie towarzyszy silny ból. A prawie nikt nie szuka prawdy, której towarzyszy ból. Ludzie potrzebują pięknych i przyjemnych historii, które pozwolą im choć trochę poczuć, że ich istnienie ma głębszy sens. Dlatego właśnie powstają religie" (str. 194)

"Tam, gdzie jest światło, musi być cień, a tam, gdzie jest cień, musi być światło. Nie ma cienia bez światła i nie ma światła bez cienia" (str. 226)

"Nikt dokładnie nie wie, czym jest śmierć, dopóki naprawdę nie umrze" (str. 239)

Książki - magazyn do czytania

2011-06-15T15:45:00.000+02:00

Wczoraj ukazał się nowy magazyn o książkach. Muszę przyznać, że jestem mile zaskoczona. Zastanawiam się tylko czy będzie to kwartalnik, czy też miesięcznik. Pierwsza informacja jakaś się pojawiła w sieci i w prasie informuje o tym, że mamy do czynienia z kwartalnikiem.

Informacja prasowa:

„KSIĄŻKI – MAGAZYN DO CZYTANIA” I AKCJA „CZYTAMY W POLSCE”

Po co dziś czytać? Co dają nam książki? – odpowiedzi na to pytanie szukają „Gazeta Wyborcza”, „Metro” i Radio TOK FM w rozpoczętej właśnie akcji „Czytamy w Polsce”. Już dziś ukazuje się także specjalny magazyn wydany przez Agorę – „Książki. Magazyn do czytania” w całości poświęcony literaturze i dostępny tylko w formie drukowanej.

- „Czytamy w Polsce” to nie tylko akcja, to… nowy cel. Nie chcemy nudzić słusznymi hasłami, ale przekonywać, że czytanie to nasz wspólny, społeczny, ekonomiczny, egzystencjalny interes. Że czytanie jest ważne w każdym aspekcie życia - od polityki po seks. I że książka wciąż jest najatrakcyjniejszym medium naszej komunikacji ze światem i samymi sobą - pisze Paweł Goźliński we wstępniaku do akcji. – Mamy też nadzieję, że „Książki” nasz zupełnie nowy „Magazyn do czytania” stanie się mocnym dowodem, że o książkach można pisać i rozmawiać równie emocjonująco, interesująco, błyskotliwie i głęboko jak o życiu”.

Akcja „Czytamy w Polsce” wystartowała wczoraj. Adam Michnik mówił w wywiadzie na łamach „Gazety Wyborczej” o książkach, które zmieniły jego życie, a Andrzej Stasiuk - o sensie literatury. W dzisiejszej „Gazecie” wypowiadają się poeta Marcin Świetlicki („Świat bez czytania nie może mieć sensu. Pewne alkohole docenisz tylko po odpowiednich lekturach”) i socjolog Tomasz Szlendak („Człowiek oczytany ma dużo większe szanse u płci pięknej. Są na to dowody”). W kolejnych dniach pojawią się m.in. wypowiedzi Stefana Chwina, Marka Kondrata, Janusza Hartmana. W internecie powstaje specjalny serwis poświęcony akcji i magazynowi „Książki” - www.wyborcza.pl/ksiazki.

W „Metrze” przeczytać można o tym, jakie są ulubione książki światowych gwiazd, m.in. Scarlett Johansson, Jose Mourinho czy Lady Gagi. Redakcja pyta też o aktualne lektury bohaterów wszystkich tekstów - wczoraj czytelnicy dowiedzieli się m.in., że Czesław Mozil właśnie czyta „Ziemię pod jej stopami” Salmana Rushdiego, Anna Dymna - dzieła zebrane oraz biografię Czesława Miłosza, a Magda Zawadzka - jednocześnie „Zawód fotograf” Chrisa Niedenthala, „Na grobli” Eustachego Rylskiego i „Burzliwe życie tancerki” Krystyny Mazurówny. Dziennik „Metro” przygląda się także czytelniczym nawykom mieszkańców największych polskich miast - w przeprowadzonej sondzie ulicznej pytał m.in. o ulubione gatunki literackie Polaków, a także o to, czy czytają mniej niż kiedyś, a jeśli tak - to dlaczego.

W Radiu TOK FM temat czytania książek i zalet literatury jest obecny w programach autorskich i serwisach informacyjnych. Prowadzący audycje pytają też swoich gości, jakie były ich ostatnie lektury – dla przykładu wczoraj na antenie TOK FM Grzegorz Gauden polecił dwa tytuły: „Skrwawione ziemie” Timothy'ego Snydera i „Lekką przesadę” Adama Zagajewskiego, a Michał Boni przyznał, że czyta chętnie „Listy Miłosne” Paula Celana i Ingeborg Bachmann, reportaż Geerta Maka o Stambule pt. „Most” i kryminały Andrei Camilleri, a dla złapania oddechu wraca do czasów dziecięcych i sięga po książki Małgorzaty Musierowicz.

„Książki. Magazyn do czytania” to czasopismo dla miłośników literatury i wszystkich, którzy chcą wiedzieć, co się czyta. W magazynie m.in. Janusz Rudnicki rozprawia się z kanonem lektur szkolnych, Irena Grudzińska-Gross porusza temat niedyskretnych biografii, Zadie Smith wyznaje, że nie czytuje opowiadań, Jan Gondowicz sypie cytatami z literatury zbereźnej, a Zbigniew Mikołejko pisze o showmanach nowego ateizmu. Ponadto w numerze znalazły się: fragment najnowszej prozy Michela Houellebecq’a, tekst o fenomenie serialu „Mad Man” i o siostrzenicy Franza Kafki oraz przegląd 50 książek, które aktualnie czyta się na świecie.

Magazyn „Książki” ukazuje się na rynku we wtorek, 14 czerwca br. w nakładzie 60 tys. egz., w objętości 76 stron. Jest dostępny w samodzielnej sprzedaży w cenie 9,99 zł w punktach sprzedaży prasy i na www.kulturalnysklep.pl.

Wydanie przygotował zespół działu kultury „Gazety Wyborczej” pod kierownictwem Pawła Goźlińskiego. Szatę graficzną opracowali Piotr Stańczak i Maciej Kałkus, na okładce pojawił się stworzony specjalnie na tę okazję rysunek - portret Janusza Korczaka autorstwa Piotra Leśniaka, tworzącego m.in. ilustracje do „Vanity Fair”.

Wydanie „Książek” i akcję „Czytamy w Polsce” wspiera kampania promocyjna prowadzona w stacjach telewizyjnych, radiu, internecie oraz w autopromocji w „Gazecie Wyborczej” i jej dodatkach, a także w dzienniku „Metro”. Kreację kampanii przygotowała agencja Bardzo, za zakup mediów odpowiadał Starlink. Działania wspierać będzie też konkurs dla użytkowników serwisu Wyborcza.pl.

Czerwcowy Bluszcz

2011-06-14T17:10:00.000+02:00

Czerwcowy numer Bluszcza już od jakiegoś czasu w kioskach... Dlaczego warto po niego sięgnąć? Chociażby dlatego, żeby przeczytać świetny wywiad z Kubą Wojewódzkim, który opowiada m.in. o indywidualności, autorytetach, a także o tym, jakie dzieła literatury światowej wpłynęły na to, kim jest dziś. Godny uwagi jest tekst autorstwa Joanny Bator - tym razem snuje ona rozważania na temat antyislamizmu (i nie tylko). Moją uwagę przykuły wywiady z Johnem Irvingiem, Swietłaną Aleksijewicz, Mikołajem Łozińskim oraz Wojciechem Góreckim. W tym numerze znajdziecie również ciekawy artykuł poświęcone biogramom, w których czasem forma przerasta treść, a także artykuł poświęcony Fridzie Kahlo. Polecam gorąco, bo jest co czytać :)

Cytując... Monique Lange, "Paryż, ulica d'Aboukir" (6)

2011-06-04T20:14:00.000+02:00

Przedstawiam Wam kilka cytatów znalezionych w książce, którą poleciła mi znajoma.

„Człowiek uczy się kochać pokój prowadząc wojnę” (s. 13)

„Nie ma dobrej i złej strony, kiedy człowiek wierzy, że ma słuszność” (s. 26)

„Niczego nie można nauczyć się z książek. Człowiek dowiaduje się, jakie gesty ma wykonać przy pocałunku, ale jak tu w ten sposób nauczyć się całować?” (s. 27)

„Z miłością jest jak z rewolucją. Miłość powoduje miłość” (s. 29)

„Ludzie, którzy się z tobą śmieją, także pragną zapomnieć. I zawsze kiedy śmiech wygasa, uderza cię smutek ludzi, z którymi się śmiałeś” (s. 40)

„Człowiek zawsze boi się swojej pierwszej miłości. Trzeba przekonać się, jak źle nam z innymi, aby zrozumieć, jak było dobrze” (s. 45)

„Miłość nie dzieje się w czasie. Miłość to piorun. Miłość, która dzieje się w czasie, to tylko strach przed piorunem” (s. 47)

„Świat jest urządzony tak, aby można było zapomnieć, że trzeba umrzeć” (s. 121 – 122)

Sara Gruen "Woda dla słoni"

2011-05-31T16:49:00.005+02:00

Dawniej jedną z nielicznych rozrywek, na którą ludzie czekali cały rok, a czasem nawet więcej był cyrk - długie kolumny wagonów, pełne zwierząt, artystów i dziwolągów podróżowały od miasta do miasta. Ludziom zapalały się iskierki w oczach a serca rozpierała euforia. Dziś, w dobie komputerów i rozwoju techniki cyfrowej, cyrk stał się przeżytkiem, czymś archaicznym, odszedł do lamusa. Cyrkowe popisy czy wręcz popisowy numer wieczoru nie jest właściwie niczym specjalnym w porównaniu z tym, co obecnie proponuje telewizja czy Internet. Jest jednak coś, czego media i efekty specjalne, będące wynikiem pracy wielu specjalistów nigdy nie zastąpią. Tym czymś jest związana z cyrkiem otoczka klimat jaki wytwarza, oczekiwanie i napięcie. Cyrk urzeka a popisy artystów, doskonalących się przez lata zapierają dech w piersi, nie tylko dzieciom. I właśnie świat cyrku postanowiła opisać Sara Gruen, autorka bestsellerowej książki „Woda dla słoni”.

Bohaterem książki Gruen jest Jakob, młody student weterynarii, bliski ukończenia renomowanej uczelni i rozpoczęcia praktyki u boku ojca. Gdy jego rodzice giną w wypadku samochodowym, wszystkie jego dotychczasowe plany legną w gruzach. Załamany Jakob nie jest w stanie przystąpić do egzaminów. Nie może też zrealizować swojego marzenia – zostaje bez dachu nad głową i bez środków na dalsze utrzymanie. Lecznicę należącą do ojca, w której syn po ukończeniu studiów miał pracować przejmuje bank, w zamian za niespłaconą hipotekę. Jakob snuje się bez konkretnego celu, rozmyślając nad swoim losem i możliwościami jakie mu pozostały. Nie zastanawiając się długo postanawia dostać się do mijającego go właśnie pociągu, jak się później okazuje, należącego do Wuja Ala, właściciela Najbardziej Osobliwego Widowiska na Ziemi Braci Benzinich, czyli objezdnego cyrku wędrującego od miasta do miasta. I w ten oto sposób zaczyna się życiowa przygoda byłego studenta weterynarii, który przed długi czas nie będzie narzekał na nudę i stagnację.

Barbara rozpalająca do czerwoności wszystkich mężczyzn, Urocza Lucinda, wytatuowany na całym ciele mężczyzna, kobieta wymiotująca rozmaitymi rzeczami na zawołanie, to tylko nieliczne atrakcje cyrku Wuja Ala. Jednak tym, o czym marzy właściciel Najbardziej Osobliwego Widowiska na Ziemi Braci Benzinich, są dziwolągi i mutanty nie z tej ziemi, za które zapłaci każdą sumę. I jeśli tylko dla któregoś artysty zabraknie miejsca, gotowy jest usunąć z pociągu mniej wartościowych robotników. Więc, gdy pewnego dnia w cyrku pojawia się słoń, kilku delikwentów zostaje z pociągu wysadzonych. Jakże wielkie było moje zaskoczenie, gdy okazało się, że słoń rozumiał polecenia wypowiadane po polsku, co odkrył bohater książki, Jakob, notabene Polak. Zresztą nazwisko Jankowski mówi samo za siebie. Zaczyna się prawdziwa zabawa, w końcu cyrkowe życie toczy się pełną parą a Najbardziej Osobliwe Widowisko na Ziemi Braci Benzinich przyciąga całą rzeszę widzów.

To, co czyni tę książkę inną, wyjątkową jest cyrk, pokazany z nieco innej perspektywy – od kuchni. Autorka pokazuje czytelnikowi jak to wszystko wygląda, gdy kończy się precyzyjnie przygotowany show. Gdy widowisko się kończy, orkiestra przestaje grać, brezentowe namioty są zwijane, a zwierzęta zapędzane z powrotem do klatki, cyrk traci swój czar i urok. To, co wcześniej hipnotyzowało i pochłaniało bez reszty uwagę widzów, okazuje się być wykreowanym na potrzebę żądnych rozrywki widzów światem, w gruncie rzeczy odbiegającym od rzeczywistości. Koń, który rzekomo powinien być odmieńcem, a jego głowa ponoć znajduje się tam, gdzie znajdować powinien się zad, ma po prostu koński ogon umieszczony nad wiadrem z owsem a Urocza Lucinda traci swój urok i staje się otyłą kobietą, nad której nieszczęściem ktoś powinien się zlitować.

Sara Gruen ukazuje nam pracowników cyrku, ich codzienność, niejednokrotnie rutynę ale także pasję i zamiłowanie. Dla większości tych osób, cyrk jest całym życiem. Taką osobą był główny bohater – Jakob ukazany w dwóch etapach życia przeplatających się w książce. Raz młody student, pracownik cyrku i raz dziewięćdziesięcioletni starzec mieszkający w domu opieki, który w ostatnich latach życia powraca wspomnieniami do tego, co minęło, racząc nas osobliwą opowieścią. Cyrk był całym światem Jakoba, tam poznał swoją miłość, tam wychowywały się jego dzieci i tam spędził większość swojego życia.

„Woda dla słoni” to pasjonująca historia, pełna cyrkowych ciekawostek, anegdot i humoru. Żywa i porywająca narracja, wciąga czytelnika bez reszty i nie pozwala się oderwać aż do ostatniej linijki. Polecam gorąco.

Cytując... Agnieszka Osiecka, Jeremi Przybora "Listy na wyczerpanym papierze" (5)

2011-05-28T15:55:00.001+02:00

"Zostawiłeś mnie samą w pustym mieście, w którym pełno jest tylko Twojej nieobecności"

Z listu Agnieszki Osieckiej do Jeremiego Przybory. “Listy na wyczerpanym papierze”, str. 36

Grzęzawiska paradoksów. Wywiad z Zygmuntem Baumanem, Tygodnik Powszechny

2011-05-24T17:13:00.000+02:00

Dziś wtorek, a co za tym idzie, wywiad. Tym razem z Zygmuntem Baumanem. Intryguje mnie niesamowicie ten człowiek. Wczytuję się w Jego słowa i nabieram nieodpartej ochoty na sięgnięcie po jakąś Jego książkę... Chciałabym zamieścić tutaj kilka fragmentów wywiadu, ale widnieje jasny i wyraźny komunikat: "© ® Wszelkie prawa w tym prawa autorów i wydawcy zastrzeżone. Jakiekolwiek dalsze rozpowszechnianie artykułów i innych części czasopisma bez zgody wydawcy zabronione". Cóż mogę zrobić w tym przypadku? Chyba jedynie zaprosić Was tutaj do przeczytania całości.

Cytując... Edward Stachura "Wszystko jest poezją" (4)

2011-05-21T08:50:00.001+02:00

Dziś cytat ze Stachury. Mam nadzieję, że się spodoba...

“Podobno każdy musi umrzeć. Każdy stoi przed śmiercią. Jak stoi przed śmiercią człowiek dwudziestoletni, człowiek czterdziestoletni, człowiek siedemdziesięcioletni? To znaczy człowiek, który dożył siedemdziesięciu lat, dożył czterdziestu lat, dożył dwudziestu. Czy każdy z nich stoi przed śmiercią inaczej? Widzi się, że tak. Dwudziestoletni tak jakby nie stali przed śmiercią, albo raczej stoją, lecz odwróceni do niej plecami: pogardliwie, wyzywająco, beztrosko lub bezmyślnie; czterdziestoletni stoją przed śmiercią, można by powiedzieć, profilem, już zrobili w stronę śmierci ten słynny półobrót; siedemdziesięcioletni stoją przed śmiercią twarzą w twarz, oko w oko […] O co mi idzie? Co mi wpadło do głowy (i jednocześnie do ręki)? Można stać przed śmiercią niekoniecznie tak schematycznie, stereowiekowo, tak naturalistycznie, biologicznie, zgodnie z niemendelejowską tabelą lat-pierwiastków. Byli dwudziestoletni (i są), którzy stali przed śmiercią twarzą w twarz, oko w oko, jak stuletni starcy. To było fantastyczne. To było arcydzielne. Kiedy coś robili, kiedy zajmowali się jakąś twórczością, na przykład pisaniem wierszy, to coś fantastycznego, coś arcydzielnego w ich wierszach było (jest)”

Edward Stachura, Wszystko jest poezją, Warszawa 1984, str. 16

Stosownie ...

2011-05-20T14:53:00.000+02:00

Udławiony z miłości... Wywiad z Jerzym Pilchem, Wysokie obcasy

2011-05-17T18:22:00.000+02:00

Szukam ciekawych wywiadów i rozmów... Trafiłam na rozmowę z Pilchem. Pisarz znany mi - czytałam zdaje się trzy książki tego autora. I jakoś tak urzekł mnie tymi swoimi odpowiedziami na pytania. Tematyka bardzo na czasie - przynajmniej dla mnie. Ostatnio trochę tych rozmyślań pojawiło się w mojej głowie.

O miłości:

"Czym jest harmonia w miłości?

O, to ja nie jestem gotowy, żeby o miłości tutaj...

To "czas, kiedy budzimy się razem i razem zasypiamy. Kiedy wsłuchujemy się w swoje sny. Razem wykonujemy całą masę codziennych i niecodziennych czynności. Wiedziemy życie zdumiewająco symetryczne"?

Jak nie można bez siebie żyć. Po prostu. To jest miłość. Tyle jestem w stanie wydukać coraz bardziej zachwycony własnym dorobkiem.

"Jak się rozstawaliśmy, natychmiast brakowało tchu. Jak jego nie było przy mnie, to mnie wszystko bolało. Dusiłam się. Nagle tak potworny brak, że nie wiadomo co począć". Stracił pan kiedyś oddech?

Żebym był udławiony z miłości? No, tak. Ze dwa razy tak

[...]

A kiedy się miłość kończy? "Czy wtedy, gdy poznaliśmy na wylot nasze słabości, natręctwa i kłamstwa? Kiedy nużą nas wspólne rozmowy? Czy jednak kiedy indziej?".

Agnieszka Osiecka opowiadała: Póki go kochałam, to tak cudownie poprawiał włosy. Nagle patrzę: Jezu, jak on głupio poprawia te włosy!

Ten zachwyt nagle się pojawia i nagle pryska?

Moim zdaniem nie nagle. Gaśnie powoli. Mnie się nie zdarzyło, że nagle. A jak było nagle, to to, co poprzednio, nie było trwałe.

Dlaczego powoli zgasło?

Bo sytuacja nie przetworzyła się w związek wzmacniany dodatkowymi więzami.

Istnieje instytucja małżeństwa, która jest, jak powszechnie wiadomo, rozwiązaniem fatalnym, ale najlepszym z wymyślonych. Dzięki małżeństwu ludzie mają cały szereg zewnętrznych wzmocnień własnych fascynacji. Dobra też prócz miłości jest przyjaźń albo np. wspólnota interesów. Może nie ma wpływu na miłość, ale ogranicza wolę rozstania. Ile małżeństw ocalało, bo gość sobie uświadomił, jaki będzie rozliczał podatek po rozwodzie.

Ale kiedy się miłość kończy?

Ja chyba nigdy nic na ten temat nie napisałem, a co nienapisane?

Odwołajmy się więc do życia, a nie do literatury.

Od początku podkreślam, że ledwo żyję.

A kiedy mężczyzna uczy się odróżniać erotyzm od miłości?

A po co w ogóle ma się tego uczyć? Tracić złudzenia i uwznioślenia? Co w tym złego, że biorę erotyzm za miłość? Nawet mylnie? Potem trochę pocierpię, ale jakoś dojdę do siebie i na przyszłość będę ostrożniejszy.

A to nie są dla was z definicji dwie różne sprawy?

Pani Doroto, zwracanie się do mnie w liczbie mnogiej jest zaszczytne, ale nie podnosi rangi rozmowy. Ze złości mogę zacząć spełniać pani jadowite oczekiwania, a dobra rozmowa to nie jest spełnianie oczekiwań. Nawet jadowitych. Od siebie mogę więc, z zupełnie chłodną szczerością, powiedzieć, że seks bez obustronnej miłości nie ma większego sensu.

Oczywiście nie mówię, że pani pytanie budzi moje oburzenie. Zetknąłem się z tego rodzaju karygodnymi przypadkami, czytałem o nich, słyszałem. Specjalistki opowiadały mi np., że podobno zakochani faceci są lepsi w łóżku, ale nawet jeśli to prawda, jest w niej, jak to przy ubóstwie technologicznym, rozpaczliwy smutek. Jeśli mam jednak dać odpowiedź z głębi serca, to dodam, że to rozróżnianie, czy raczej utożsamianie, nie tylko jest merytorycznie błędne, ale jak je przyjąć, wiedzie do zatraceń i złych rzeczy. Do zdrady. Do niejasności duchowej.

Chwalę powściągliwość w tej chwili. Ale jako sędziwy mędrzec mam do tego pełne prawo. Przyzna pani, że pozycja sędziwego mędrca, nawet jak się człowiek taką pozą trochę odmładza, jest bezpieczniejsza od pozycji łowcy.

Trzymajmy się jednak również tego drugiego kostiumu. Jaka chemia ważna jest w zbliżeniu?

W zbliżeniu miłosnym chemia intelektualna, w fascynacji intelektualnej erotyczna. Chwalę mózg, Ameryki nie odkrywam".

O samotności:

"Pisał pan o samotności. O tych, którzy "budzą się w środku nocy i przeraża ich ktoś obok śpiący i myśl, że nie będzie się w pojedynkę jeszcze parę godzin i potem całe rano, jest straszna". To jak pan sobie w tej miłości z tym radzi?

Trzeba szanować głód samotności drugiego człowieka. Zwłaszcza głód samotności związanej z pracą. Na to trzeba znaleźć recepturę. Przez długi czas uważałem, że szukanie receptur to frajerstwo: albo jesteśmy razem, albo nie. A jak razem, to być może i do wyniszczenia. Wielka miłość z natury rzeczy jest fizyką wysokich temperatur. Schładzać to dla zdrowia? Raczej triumfować, że taka gorączka przyszła! Ale można nie dawać rady, bywają zapaści, kryzysy.

Znów wspomnę Miłosza: prawdziwa samotność jest trudna do przyjęcia, ale raz przyjęta wynagradza. Z równym utęsknieniem czekam na jej obecność i na powrót do samotności, która w ważnym paśmie jest uwarunkowana pracą, pisaniem. Nie bardzo mogę być z kimś, kiedy pracuję, a pracuję codziennie, więc jest pewien problem.

Zawsze i właściwie we wszystkich dziedzinach byłem outsiderem. Np. jakieś 80 procent wódki sam wypiłem w życiu. Ja uwielbiałem sam!

Męczą pana ludzie?

Potwornie. Towarzystwo mnie męczy. Czasami wpadam do Green Coffee na coca-colę i rzadko, bo rzadko, ale nieraz ktoś się dosiada z dobrą wolą, by pogadać. Ludzie widzą, że sam siedzę, to śpieszą mi z odsieczą. Mało komu przychodzi do głowy, że z wyboru jestem sam".

Jeśli fragmenty zainteresowały Was na tyle, żeby przeczytać całość rozmowy, to zapraszam tutaj.

Majowy Bluszcz

2011-05-15T09:28:00.001+02:00

Gdy zobaczyłam zapowiedź, nie mogłam się doczekać, kiedy ten numer trafi w moje ręce... Już sama okładka to coś, na co warto zwrócić uwagę (kolejna świetna okładka - w zeszłym miesiącu mogliśmy podziwiać Katarzynę Nosowską). W środku jest równie ciekawie. Ignacy Karpowicz z nutką sarkazmu dywaguje na temat stanu czytelnictwa w Polsce. Są dwa ciekawe artykuły poświęcone postaci z okładki - pierwszy napisany przez Kazimierę Szczukę, drugi przez Wojciecha Kałużyńskiego. Joanna Bator po raz kolejny kieruje swoje myśli ku Japonii. Kolejny japoński akcent, to artykuł poświęcony Yoko Ono (Dawid Rosenbaum). Swoje pisarskie zmagania ukazuje nam Marcin Świetlicki. Marta Szarejko wypytuje Sylwię Chutnik o jej ostatnią książkę, a Karolina Szarawarska serwuje nam ciekawy wywiad z Jeanem Hatzfeldem. Wielbiciele Balzaca też znajdą coś dla siebie... Warto sięgnąć i zatracić się w lekturze.

Cytując... Virginia Woolf, "Chwile wolności. Dziennik 1915 - 1941" (3)

2011-05-14T11:44:00.000+02:00

Trochę smutny ten cytat, więc ostrzegam...

“Czemu życie jest takie tragiczne, tak bardzo przypomina wąski skrawek ścieżki ad przepaścią? Patrzę w dół… rozmyślam, w jaki sposób uda mi się kiedykolwiek dotrzeć do końca? Ale dlaczego ja to czuję?… Nie jestem w stanie zamykać oczu. To jest poczucie niemożności: poczucie, że jestem osobą nic nie znaczącą… Ta melancholia maleje, w miarę jak ją opisuję. Czemu więc nie robię tego częściej? Cóż, próżność mi na to nie pozwala… Ale nie dotykam tu sedna sprawy. Rzecz polega na tym, że nie mam dzieci, żyję z dala od przyjaciół, przestaję dobrze pisać, za dużo wydaję na jedzenie, starzeję się… zbyt wiele myślę o sobie… Cóż, zatem praca. Dobrze, ale tak szybko męczę się pracą… A poza tym wszystkim jakże jestem szczęśliwa - gdyby nie ta myśl, że idę skrawkiem ścieżki nad przepaścią”.

Virginia Woolf, “Dziennik”, poniedziałek, 25 października 1920

Nike 2011 - nominacje

2011-05-13T18:11:00.007+02:00

Podczas Warszawskich Targów Książki ogłoszono listę 20 książek nominowanych do tegorocznej edycji nagrody literackiej NIKE.

Powieści

Bator Joanna, Chmurdalia, W.A.B., Warszawa

Karpowicz Ignacy, Balladyny i romanse WL, Kraków

Odija Daniel, Kronika umarłych, W.A.B., Warszawa

Pilot Marian, Pióropusz, WL, Kraków

Poezja

Lech Joanna, Nawroty, WBiCAK w Poznaniu

Lipska Ewa , Pogłos WL, Kraków

Różycki Tomasz , Księga obrotów, Znak, Kraków

Szychowiak Mirka , Jeszcze się tu pokręcę, Instytut Mikołowski, Mikołów

Esej

Bocheński Jacek , Antyk po antyku, Świat Książki, Warszawa

Czaja Dariusz , Gdzieś dalej, gdzie indziej, Czarne,Wołowiec

Nowicki Wojciech , Dno oka. Esej o fotografii, Czarne, Wołowiec

Rymkiewicz Jarosław Marek , Samuel Zborowski, Sic!, Warszawa

Stasiuk Andrzej , Dziennik pisany później, Czarne, Wołowiec

Wierzbicki Piotr , Muzykalny kosmos, Świat Książki, Warszawa

Reportaż

Górecki Wojciech , Toast za przodków, Czarne, Wołowiec

Szabłowski Witold, Zabójca z miasta moreli. Reportaże z Turcji, Czarne, Wołowiec

Szczygieł Mariusz , Zrób sobie raj, Czarne, Wołowiec

Autobiografia

Głowiński Michał , Kręgi obcości, WL, Kraków

Dziennik

Mrożek Sławomir , Dziennik tom 1 1962-1969, WL, Kraków

Opowiadania

Bargielska Justyna , Obsoletki Czarne, Kraków

Źródło: Gazeta Wyborcza

Nagroda im. Ryszarda Kapuścińskiego przyznana po raz kolejny

2011-05-13T17:31:00.001+02:00

Laureatami drugiej edycji Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego za reportaż literacki została Swietłana Aleksijewicz, autorka książki "Wojna nie ma w sobie nic z kobiety" oraz jej tłumacz Jerzy Czech.

"Kim jest laureatka? Urodziła się w 1948 r. w Iwano-Frankiwsku (przedwojenny Stanisławów), później z rodziną przeniosła się na Białoruś. W 1972 r. ukończyła dziennikarstwo w Mińsku, pracowała jako wychowawczyni w internacie, nauczycielka, dziennikarka. Dostała wiele międzynarodowych nagród, w tym National Book Critics Circle Award za książkę "Krzyk Czarnobyla", Pokojową Nagrodę im. Ericha Marii Remarque'a, Nagrodę Szwedzkiego Pen Clubu, Lipską Nagrodę Książkową dla Porozumienia Europejskiego, Nagrodę im. Andrieja Sinawskiego.

Słynie z krytycyzmu wobec polityki Aleksandra Łukaszenki oraz niepowtarzalnego stylu - narracji utkanej z setek wywiadów - określanego mianem "opowieści głosów". Jej książki zostały przetłumaczone na 22 języki i stały się kanwą licznych spektakli teatralnych oraz scenariuszy filmowych".

Źródło: Gazeta Wyborcza

Wyniki konkursu (Rachel Cusk "Wariacje...")

2011-05-12T13:04:00.000+02:00

Dziękuję wszystkim za udział w konkursie. Zainteresowanie było ogromne, a książki tylko trzy...

Książki ufundowane przez Wydawnictwo Literackie trafiają do następujących osób:

1. Zaczytana w chmurach

2. Hordubal

3. Kasiek

Gratuluję! Proszę o przekazanie mi danych, na które zostaną przesłane nagrody - kalakiryakala@interia.pl

Lodówka odpowiada echem, wywiad z Jackiem Podsiadłą

2011-05-11T10:50:00.001+02:00

Jakiś czas temu zaintrygował mnie Jacek Podsiadło... Co jakiś czas trafiam w sieci na Jego wiersze, bądź jakiś wywiad. Początkowo chciałam zachęcić Was do przeczytania wywiadu "Celne pocałunki", który ukazał się w Wysokich obcasach, ale jako, że sama nie mam pracy, to jakoś tak chcąc nie chcąc odnalazłam się w słowach, które można przeczytać w wywiadzie udzielonym dla Dużego Formatu. Poniżej kilka fragmentów...

"I co robi poeta, któremu lżej na duszy, bo go zwolnili z pracy?

- Raduje się, przypomina sobie imperatywy moralne, leży do góry brzuchem, patrzy w gwiazdy... Jak mu się znudzi samo patrzenie, to sobie te gwiazdy liczy... Takie, wie pani, nastroje bardziej liryczne.

A żyć ma pan z czego?

- Tak. Aktualnie zarabiam 175 zł miesięcznie w miesięczniku "Znak". Ponadto czasem mam jeszcze spotkanie autorskie, to wpadnie parę stów, albo obiecam napisać książkę i wezmę zaliczkę z naiwnego wydawnictwa... Mam też aż dwie karty bankowe, więc tu debecik, tam kredyt odnawialny i jakoś się to kręci.

No i ma pan dwoje dzieci. Nie nakarmi ich pan wierszem.

- Na razie nie ma się co martwić. Żyję z oszczędności mojej kobiety i spokojnie wystarczy nam jeszcze na trzy miesiące, ale czuję, że przedtem jak zwykle wytryśnie gdzieś w okolicy nowe źródełko dochodów.

Nie wstyd panu przejadać nie swoje oszczędności?

- Wstyd, proszę pani, to jest być radnym, posłem albo inną hieną, a oszczędności są po to, żeby je zjeść. W końcu oszczędza się na czarną godzinę, a ona właśnie raczyła nadejść. Ostatnio postanowiliśmy nawet nie kupować książek w związku z tą czarną godziną, ale nie wiem, czy nam się uda.

Nie martwi się pan, co będzie potem?

- Jakoś tak nie za bardzo. Wspomniałem już, ile zarabiam, przez parę ostatnich lat zarabiałem więcej, ale nigdy nie było to dużo i przywykłem do jakiegoś tam ubóstwa. A jednak, mimo tego ubóstwa, to na przykład przez 13 lat życia mojego syna tylko raz zdarzyło się tak, że naprawdę nie miałem mu co do dzioba włożyć. To chyba nie jest to zły wynik? Życie dało mi niejedną nauczkę i między innymi nauczyło mnie niepoprawnego optymizmu.

[...]

Oczywiście, że nie chcę, żeby moim dzieciom czegoś brakowało, szczególnie jedzenia, ale nie może to być główną miarą mego ojcostwa. W pewnym sensie da się - jak to pani raczyła nazwać - nakarmić dziecko wierszem, ale to niestety sens metaforyczny. Mam takiego znajomego poetę, który od lat walczy o utrzymanie kontaktów ze swoim synem, których to kontaktów zabronił mu nawet głupawy polski sąd. I on walczy w sposób najgorszy z możliwych - zamiast podrzucać chłopakowi jakieś gry na kompa albo plakaty Messiego, podrzuca mu swoje tomiki wierszy. To tak jak mój tato, który się dziwił, że nie podzielam jego pasji do struga stolarskiego i gwintownicy do rur. Jeśli poeta żyje według reguł, które w swoich wierszydłach opiewa, to jest to coś, czym dziecko może się karmić. Ja w ogóle nie wierzę w wychowanie przez rozmowę czy inny "przekaz bezpośredni", wierzę w wychowanie przez przykład, przez świadectwo. Może dlatego, że z synem nie bardzo potrafimy rozmawiać o czymś innym niż o sporcie, chi, chi. Ale nie zapomnę, jak dawno, dawno temu stałem się bogaty na chwilę...

Co się stało?!

- Nie pamiętam, dostałem jakieś honorarium albo coś, w każdym razie zabrałem syna do Smyka i mówię: "Ojciec jest bogaty. Wybierz sobie zabawkę, jaką tylko chcesz". I zaczęło się, chodziliśmy z pół godziny między regałami zabawek, oglądaliśmy te wszystkie traktory kosmiczne, te megaklocki i małpy na baterie, i w końcu Dawid się zdecydował: wybrał sobie... ołówek. Bo naszła go chęć, żeby sobie porysować. I coś takiego ma w sobie i dziś jako nastolatek, owszem, chce mieć komórę, empeczwórę i konsolę do gier, ale zawsze z zastrzeżeniem, że jak nie będzie miał, to w ogóle no problem. Jakoś nie jestem teraz dla niego mniej atrakcyjny, bo nie mam pieniędzy. Zresztą ja się u niego regularnie zapożyczam i zalegam z kieszonkowym.

Owszem, jestem świadom tej brzydkiej presji społecznej, która rzeczywiście sugeruje, że jeśli nie zarabiasz kasy, nie żyjesz "na poziomie", to automatycznie jesteś do dupy. Proszę mnie nie pytać, jak sobie z tą presją radzić, bo moja sytuacja jest łatwiejsza: od lat żyję w ostentacyjnej kontrze do wyznawanych przez społeczeństwo wartości, także do zapewniania sobie i rodzinie tych wszystkich przedmiotów, które świadczą o jakimś statusie materialnym. Jeszcze niedawno, jak jakiś typowy samiec za kółkiem chwalił się, powiedzmy, że swoją nową beemwicą śmignął znad Adriatyku do Polski w jeden dzień, odpowiadałem przechwałką, że ja na swoim rowerze to jechałem do Albanii dwa tygodnie. Samochód mam raptem od pięciu lat, telewizor mam taki, że lepiej niż jego ekran widzę plazmę u sąsiadów w bloku naprzeciwko, najlepsze ubrania mam z Indii albo ze szmateksu... No po prostu niczego mi nie brakuje! Cieszę się tym, co mam. Sokrates mawiał, że zdumiewająca jest liczba rzeczy, bez których potrafi się obejść. Chyba podobnie jak ja lubił ostentację, bo chodził na targ specjalnie po to, żeby napawać się widokiem tego wszystkiego, co jest mu zbędne.

Dzisiaj wszyscy, albo prawie wszyscy, przyzwyczailiśmy się do naszych wygód, nie przyzwyczailiśmy się natomiast do myśli, że możemy je stracić. Nagle wszyscy mają wygórowane oczekiwania: finansowe, mieszkaniowe, materialne. Względem siebie i względem innych. Dziwi nas, kiedy ktoś łapie stopa przy szosie: nie ma samochodu? Nie ma na bilet? E, pewnie jest z mafii i chce nas zarąbać. Dziwi nas, kiedy kierowca pyta nas o drogę: jak to, ma samochód, a nie ma dżypyjesa? I niemożność sprostania tym wymaganiom staje się dla niektórych tragedią. A tragedią w tym kryzysie są rozdmuchane potrzeby ekonomiczne. Ale ludzie sami sobie zgotowali ten los".

Całość do przeczytania tutaj.

Targi Książki w Katowicach

2011-05-10T16:56:00.001+02:00

Prezydent Miasta Katowice, Uniwersytet Śląski oraz Expo Silesia mają przyjemność zaprosić do udziału w wyjątkowym wydarzeniu kulturalnym - Targach Książki w Katowicach, które odbędą się w Hali Widowiskowo-Sportowej „Spodek” w dniach od 20 do 23 października 2011 roku.

Na Targach Książki w Katowicach zaprezentują się wydawcy:

Literatury edukacyjnej,
Literatury naukowej i popularnonaukowej,
Literatury pięknej,
Literatury religijnej,
Literatury dla dzieci i młodzieży,
Audiobooków, e-booków, e-prasy.

Swoją obecność zaznaczą także:

Księgarnie i dystrybutorzy książek i czasopism,
Media,
Instytucje kultury.

Targom Książki w Katowicach towarzyszyć będzie szereg wydarzeń promujących czytelnictwo, a wydarzeniem specjalnym będzie uroczyste uruchomienie Centrum Informacji Naukowej i Biblioteki Akademickiej (http://www.ciniba.us.edu.pl). Przedsięwzięcie realizowane wspólnie przez Uniwersytet Śląski i Uniwersytet Ekonomiczny w Katowicach zaowocuje najnowocześniejszą, hybrydową biblioteką w Polsce.

Europejska Stolica Kultury 2016 Katowice - Miasto Ogrodów

Miasto Katowice szczególną uwagę przywiązuje do promocji wydarzeń kulturalnych oraz wspierania instytucji propagujących kulturę. Targi Książki w Katowicach z hasłem Książka jest jak ogród noszony w kieszeni doskonale wpisują się w starania miasta o zaszczytny tytuł Europejskiej Stolicy Kultury 2016.

Więcej na www.targiksiazki.eu

2. Festiwal im. Czesława Miłosza

2011-05-09T10:20:00.006+02:00

Informacja dotycząca Roku Miłosza:

W 2011 mija setna rocznica urodzin Czesława Miłosza. Urodzony w Szetejniach, w sercu litewskiego matecznika, wygnany stamtąd przez tragiczne wydarzenia XX wieku, mieszkał kolejno w Warszawie, Krakowie, Paryżu, Stanach Zjednoczonych, by u kresu stulecia powrócić do Polski.

Był nie tylko poetą, prozaikiem, tłumaczem, czytanym na całym świecie eseistą, ale także niezwykle wnikliwym obserwatorem i świadkiem epoki.

Mamy nadzieję, że stulecie urodzin Czesława Miłosza stanie się okazją do ponownego spotkania z jego dziełem, które nie od dziś pobudza do twórczej refleksji nad kondycją współczesnego świata.

Na program Roku Miłosza złożą się nowe wydania książkowe, konferencje, dyskusje, poświęcone mu wystawy, organizowane w Polsce i za granicą – od Krasnojarska przez Wilno, Krasnogrudę, Kraków, Paryż po Nowy Jork i San Francisco. Jego najważniejszym punktem będzie druga już edycja Festiwal Miłosza, odbywająca się w Krakowie (9-15 maja 2011).

Informacja dotycząca 2. Festiwalu im. Czesława Miłosza:

Czesław Miłosz urodził się 30 czerwca 1911 roku w Szetejniach na Litwie. Setna rocznica jego urodzin przypada w tym roku w przeddzień objęcia przez Polskę po raz pierwszy prezydencji w Unii Europejskiej – 1 lipca 2011. Czy można byłoby sobie wyobrazić bardziej symboliczną wymowę dat – i wspanialszego patrona tego wydarzenia niż autor „Rodzinnej Europy”?

Najważniejszym wydarzeniem Roku Miłosza jest Festiwal Literacki, który odbędzie się w Krakowie w dniach 9-15 maja. Druga edycja tej imprezy nosi tytuł „Rodzinna Europa” i zgromadzi blisko 130 poetów, pisarzy, tłumaczy i uczonych nie tylko z „Rodzinnej Europy” – Białorusi, Litwy, Polski, Ukrainy, Rosji, Rumunii, Irlandii, Anglii, Włoch, Szwecji, Czech i Turcji – ale także z Chin, Indii, Libanu, Afryki Południowej i Karaibów. W ciągu majowego tygodnia czytać będą krakowskiej publiczności swoje wiersze, uczestniczyć w wielkiej konferencji naukowej i warsztatach tłumaczy, wymieniać poglądy i konfrontować swoje doświadczenia w dyskusjach panelowych i podczas spotkań autorskich.

Ideą przewodnią II Festiwalu Czesława Miłosza jest problematyka wywiedziona z tomu „Rodzinna Europa”: poszukiwanie korzeni, zachowanie tożsamości, przenikanie się i dialog kultur i tradycji. Dzieło Miłosza inspiruje do poruszania rozległego kręgu tematów: od próby duchowego i artystycznego samookreślenia się twórcy, poprzez kluczowe dla XX stulecia doświadczenie wygnania, po spotkanie z innymi językami, kulturami, religiami, budowanie wspólnoty i zachowanie suwerenności. Obecność poetów i pisarzy z całego świata otwiera uniwersalną perspektywę wymiany doświadczeń.

Nasze czasy są okresem masowych i indywidualnych, nie zawsze dobrowolnych, migracji na niespotykaną wcześniej skalę. Doświadczył tego osobiście Czesław Miłosz. Tysiące ludzi, także artyści i poeci, przemieszczają się i osiedlają w innych państwach i na innych kontynentach. W przypadku poetów zmiana miejsca wymusza wybór języka, w jakim tworzą. Są tacy, jak Czesław Miłosz, któremu zwycięstwo zapewniło pozostanie przy swojej „wiernej mowie”, są też inni, którym osiągnięcia umożliwiło podjęcie twórczości w nowym języku. Twórca w nowym środowisku językowym i kulturalnym z jednej strony znajduje się pod wpływem nowych inspiracji, miejscowych tradycji i dorobku kultury, z drugiej – wnosi do niej własne dziedzictwo, doświadczenia, wierzenia, mitologię, tradycję literacką, konwencje artystyczne. Przenikanie się kultur jest jednym z ważniejszych zjawisk współczesnego świata. To szansa wzbogacenia, wzajemnego poznawania się, przezwyciężania stereotypów, uprzedzeń, nacjonalizmów i ksenofobii.

Czesław Miłosz w „Rodzinnej Europie” pisał o krainie swojego dzieciństwa, odciętej żelazną kurtyną od nowoczesnego świata nie tylko z intencją przypomnienia dawnej prowincji. Słowa składające się na tytuł tego tomu mogą ilustrować przemiany świadomości narodowej i rozumienia pojęcia „ojczyzna”. Kiedy poeta przyszedł na świat w zapadłej prowincji Litwy, sto lat temu, należała ona do Europy poprzez dziedzictwo kultury śródziemnomorskiej. Równocześnie należała do feudalnej, dziewiętnastowiecznej struktury carskiej Rosji, konserwującej porządek polityczny i ekonomiczny odległy o lata świetlne od „nowoczesnej” Europy.

A jednak ta Europa była „rodzinna” dla studiującego w wielonarodowym i różnokulturowym Wilnie młodzieńca, który zdawał sobie sprawę, że jego koledzy nazywają je Vilnius, czy też określają „Jerozolimą północy”. Czas dojrzewania i młodości Czesława Miłosza, te kilkanaście lat między maturą a decyzją o pozostaniu na emigracji w 1951 roku, zmieniły nie tylko znaczenie słowa „Europa”, zmieniły również sens międzyludzkich więzi. Rewolucja rosyjska, faszyzm, stalinizm, komunizm, Holocaust, gułagi, przesiedlenia związane z przesunięciami granic, śmierć milionów cywilów – Miłosz był świadkiem wydarzeń, które odmieniły oblicze świata i przez długie twórcze lata dawał literackie świadectwo tym zmianom.

W sto lat od narodzin Czesława Miłosza uczestniczyć będziemy w historycznym momencie objęcia przez Polskę prezydencji w Unii Europejskiej. Ten symboliczny zbieg dat: narodzin wielkiego poety i triumfu wolności Polski – niech będzie dla świętujących zobowiązaniem do pamiętania o ludziach, dla których słowo „ojczyzna” kojarzy się raczej z określeniami „obcość”, „zniewolenie”, „emigracja”, „dyskryminacja”, „ubóstwo”, niż z radością bycia w domu. Wielkość dzieła i mądrość autora niech pozwolą uczestniczyć z miłością w przemianach naszego świata.

Jerzy Illg
Dyrektor Programowy Festiwalu

Zapraszam do zapoznania się z programem festiwalu.

W ostatnim czasie pojawiło się całkiem sporo książek poświęconych osobie Czesława Miłosza, bo napisanych przez niego samego, a teraz wznowionych... Myślę, że warto na nie zwrócić uwagę.

Wydawnictwo Literackie

Autoportret przekorny. Rozmowy. Dzieła zebrane

Biorąc teraz, po latach, do ręki książkę Aleksandra Fiuta, odczuwam pewną niewygodę. Nie jest ona jednolita i składa się z rozmów prowadzonych ze mną w różnych okolicznościach.

Nikt nie chce uwierzyć, że pierwsza część pochodzi z roku 1979 i była nagrana w sześciu sesjach po godzinie każda, wcale nie w celu wydania tego w książce, ale po prostu dla wyzyskania w pracy badawczej mego interlokutora. Potem zgodziłem się na opublikowanie tych rozmów. W innych częściach profesor Fiut występuje już jako dociekliwy badacz mojej biografii, skutecznie przyciskający mnie do muru, tak że wydobywa za mnie rozmaite szczegóły biograficzne i obyczajowe, do których ujawnienia wcale bym się bez tego przymusu nie kwapił.

Czesław Miłosz fragment Przypisu po latach

Marek Zaleski

Zamiast. O twórczości Czesława Miłosza

Zbiór tekstów zawierających interpretacje prozy, poezji i eseistyki Miłosza. Zapis lekturowych spotkań oraz osobistej fascynacji twórczością Noblisty. Wreszcie – opowieść o poezji, która chce przedrzeć się do rzeczywistości.

Czesław Miłosz

Spiżarnia literacka

Wielkie sławy i zapomniane nazwiska, głośne wydarzenia i drobne epizody, to, o czym zapomnieć nie sposób i o czym zapomnieć się nie chce – w pełnej ciepła, nostalgii i humoru gawędzie Czesława Miłosza.

Aleksander Fiut

Moment wieczny. Poezja Czesława Miłosza

Moment wieczny to jedyne monograficzne studium o całej twórczości poetyckiej Czesława Miłosza, a zarazem próba opisania światopoglądu poety w połączeniu z poetyką jego wierszy.

Czytelnik poznaje nie tylko szczegółowy rejestr zagadnień i motywów poetyckich, śledzi dialog poety z bliższą i dalszą tradycją, odkrywa jego poetyckie maski i przebrania, czyta analizy i interpretacje poszczególnych wierszy, lecz także przybliża się do tego nieuchwytnego momentu, w którym powstaje poezja.

Czesław Miłosz

Poezje. Ekstaza o wschodzie słońca

„Dane mi było życie, ale niedosiężne. Od dzieciństwa do starości ekstaza o wschodzie słońca”
Bardzo obszerny wybór poezji Czesława Miłosza w opracowaniu Mariana Stali. Wybór obejmuje utwory ze wszystkich prawie tomów publikowanych przez Autora na przestrzeni przeszło sześćdziesięciu lat od Trzech zim (1936) i Ocalenia (1945) po Pieska przydrożnego (1997).

Krytyk zanalizował najważniejsze obrazy - rzekę i ogród, drzewo, ptak i obłok, które jego zdaniem mają w całym dorobku poety swoje miejsce i historię, budują jego poetycki świat, osobiste „światoodczucie” oraz motywy epistemologiczne - problem czasu i stosunku do Boga.

Czesław Miłosz

Wyprawa w Dwudziestolecie

Czesław Miłosz przedstawia własną, subiektywną, odbiegającą od stereotypowych wyobrażeń i podręcznikowych schematów wizję Dwudziestolecia Międzywojennego. Wizję człowieka, którego osobowość, charakter, światopogląd poetycki kształtowały się w latach dwudziestych i trzydziestych. Autor, przywołując i wskrzeszając teksty dokumentalne i prasowe tamtych czasów, bezwzględnie rozprawia się z dziedzictwem Dwudziestolecia, nie kryjąc i nie tając żadnych bolesnych faktów. Wyciąga na światło dzienne wiele wstydliwie przemilczanych zdarzeń i tragedii.

Wydawnictwo Znak

Andrzej Franaszek
Miłosz. Biografia

Wydarzenie Roku Czesława Miłosza!
Niebywałe życie, niebywała biografia.

Miłosz. Biografia autorstwa Andrzeja Franaszka to nie tylko barwny portret jednego z największych twórców XX wieku - to zarazem kawał historii tego stulecia, z jego okrutnymi paroksyzmami: wojnami, rewolucjami, totalitaryzmami, powstaniami, dyktaturami, zrywami niepodległościowymi. Wszystkich tych wydarzeń - a także kluczowego dla tej epoki losu wygnańca - żyjący blisko sto lat poeta doświadczył na własnej skórze; ale też wnikliwie opisał w dziełach zdumiewających skalą artystycznej różnorodności.

Andrzej Franaszek zbierał materiały do tej biografii przez przeszło dziesięć lat - w Polsce i na Litwie, we Francji i w Ameryce. Dotarł do wszystkich, którzy mogli o Miłoszu powiedzieć coś istotnego, spenetrował archiwa w Beinecke Library i Maisons-Laffitte, prześledził obfitą korespondencję poety. Fantastycznie operuje zebranym materiałem, nie przytłaczając czytelnika nadmiarem wiadomości, a raczej budując portret bohatera swej opowieści lekkimi pociągnięciami pióra. Nie pomija bolesnych i trudnych tematów, drażliwych spraw osobistych, dramatycznych decyzji i wyborów. Pokazuje je z kulturą i empatią, pomagając nam poznać tajemnice fascynującego losu wielkiego człowieka. Czytając dzieło Andrzeja Franaszka, nabieramy nadziei, że uda się przeniknąć fenomen talentu i meandry osobowości Miłosza, zrozumieć, co ukształtowało jego umysłowość, wyobraźnię, wrażliwość poetycką.

Czesław Miłosz
Wiersze wszystkie

W prywatnej hierarchii Czesława Miłosza poezja stanowiła najważniejszą część jego twórczości. Wydany z okazji 100. rocznicy urodzin noblisty tom Wierszy wszystkich gromadzi w jednym woluminie utwory poetyckie ogłoszone przez autora drukiem. Znajdują się tu teksty zamieszczane w kolejnych książkach poetyckich, a także utwory publikowane w czasopismach. To plon siedemdziesięciu lat pisania, długiego, pracowitego życia, jedno z największych dokonań twórczych - nie tylko w literaturze polskiej.

Edycja gromadzi utwory opublikowane w pięciu tomach Wierszy wchodzących w skład Dzieł zebranych, gdzie opatrzono je przypisami i notami edytorskimi. Szczęśliwie większość prac edytorskich odbyła się jeszcze za życia autora. Wiersze zostały sczytane z rękopisami i maszynopisami, zaś sam poeta rozstrzygnął wątpliwości, ustalając kanoniczny kształt swego dzieła.Ten obszerny tom pozwala uważnemu czytelnikowi prześledzić ewolucję twórczą Miłosza. Przede wszystkim jednak daje możliwość smakowania wielości gatunków i tonacji, nastrojów i stylów. Takim bogactwem nie obdarzył literatury polskiej nikt poza Miłoszem: to poezja religijna obok zanurzonej w zmysłowych radościach, losy ludzkie, ocalane od zapomnienia obok świadectw okrucieństw historii, gorące namiętności obok dyskursu teologicznego. W pięknej i mądrej poezji Miłosza rozczytywać się będą pokolenia.

(Informacje o książkach pochodzą z not wydawniczych znalezionych na stronach Wydawnictw)

Mól książkowy

Konkurs z przygodą w tle

Andrzej Wajda - Rysunki z całego życia

W świecie niekończącego się absurdu (Jeremy Clarkson "Świat według Clarksona. Część 4. W czym roblem?"

Gdy otworzą się bramy ciemności (Jakub żulczyk "Świątynia")

Edward Gorey i jego osobliwy świat (Edward Gorey - "Osobliwy gość i inne utwory")

Styczniowy "Bluszcz"

Niepokojąca lektura... (Maggie Stiefvater "Niepokój")

Krótki kurs kreatywności (Hugh MacLeod - Homo creativus. 40 technik podkręcania umysłu)

Listopadowy Bluszcz...

Niewykorzystany potencjał (Charlaine Harris - "Dotyk martwych")

Cytując... Jakuba Żulczyka przemyślenia (10)

Dwa dni w Krakowie, czyli 15 targi książki

Janusz Koryl - "Sny"

Wybierzmy najlepsze książki na jesień

Cytując... Marcin Świetlicki - "Palenie" (9)

Subiektywny przegląd nowości i zapowiedzi

Październikowy Bluszcz

W pogoni za mordercą (Donato Carrisi "Zaklinacz")

Popieram czytanie

Cytując... Krystyna Kofta, "Monografia grzechów. Z dziennika 1978 - 1989" (8)

Najlepsza książka na jesień - edycja 2011

O przedsięwzięciu

Zabawa z Biblią - Mercè Segarra

Wrześniowy Bluszcz...

Ponad chmurami... (Jaroslav Rudiš - "Grandhotel")

W świecie likantropów... (Maggie Stiefvater - "Drżenie")

Nowinki z Targów Książki w Katowicach

Sierpniowy "Bluszcz"

Nauka poprzez zabawę (Berta Garcia Sabatés - "Zabawa z bajkami")

Lipcowy numer magazynu "Bluszcz"

Z dala od medialnego świata... (Bodo Kirchhoff "Mała Garbo")

Targi Książki w Katowicach tuż tuż

Haruki Murakami "1Q84", tom II

Cytując... Haruki Murakami, "1Q84, tom II" (7)

Książki - magazyn do czytania

Czerwcowy Bluszcz

Cytując... Monique Lange, "Paryż, ulica d'Aboukir" (6)

Sara Gruen "Woda dla słoni"

Cytując... Agnieszka Osiecka, Jeremi Przybora "Listy na wyczerpanym papierze" (5)

Grzęzawiska paradoksów. Wywiad z Zygmuntem Baumanem, Tygodnik Powszechny

Cytując... Edward Stachura "Wszystko jest poezją" (4)

Stosownie ...

Udławiony z miłości... Wywiad z Jerzym Pilchem, Wysokie obcasy

Majowy Bluszcz

Cytując... Virginia Woolf, "Chwile wolności. Dziennik 1915 - 1941" (3)

Nike 2011 - nominacje

Podczas Warszawskich Targów Książki ogłoszono listę 20 książek nominowanych do tegorocznej edycji nagrody literackiej NIKE.

Nagroda im. Ryszarda Kapuścińskiego przyznana po raz kolejny

Laureatami drugiej edycji Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego za reportaż literacki została Swietłana Aleksijewicz, autorka książki "Wojna nie ma w sobie nic z kobiety" oraz jej tłumacz Jerzy Czech.

Wyniki konkursu (Rachel Cusk "Wariacje...")

Lodówka odpowiada echem, wywiad z Jackiem Podsiadłą

Targi Książki w Katowicach

2. Festiwal im. Czesława Miłosza

Andrzej FranaszekMiłosz. Biografia

Czesław MiłoszWiersze wszystkie

Andrzej Franaszek
Miłosz. Biografia

Czesław Miłosz
Wiersze wszystkie